infocaris

Enige tijd geleden melde ik dat MTV zijn deuren on-line leek open te zetten. Waardoor je naast YouTube een leuk alternatief had om muziek en hun filmpjes terug te vinden. Jammer genoeg hebben ze dit voor heel wat artiesten beperkt tot de eigen Amerikaanse markt.

Iets dat de gelijkaardige Fizy muziek dienst niet doet. Hoewel je er geen speellijsten, downloads of embedding mogelijkheden hebt, kan je je favorieten wel nog steeds delen via een twintigtal sociale websites.

WikiMindMap is een dienst die gebruik maakt van de openheid van Wikipedia om er een mashup van te maken. Het combineert namelijk mindmaps met Wikipedia pagina's. Waardoor je in een oogwenk een overzicht kan krijgen van de voornaamste onderwerpen op die pagina. Een handige alternatieve zienswijze om steeds de bomen door het bos te kunnen blijven zien.

De Britannica melde onlangs dat onderzoekers in Jordanië het langse ondergrondse aquaduct ter wereld hebben ontdekt. Dat door Romeinse ingenieurs gebouwd is over een afstand van zo'n 106 km. Hetgeen 5,5 maal langer is dan het 19 km lange ondergrondse aquaduct in Bologna .

Zodat ze aan hun enorme vraag naar water konden voldoen. In die tijd was het namelijk niet abnormaal om 500 liter per persoon te gaan verbruiken door de veelvuldige fonteinten, private zwembaden, aangelegde tuinen, thermische baden en uiteraard ook als drinkwater.

Dat hoge cijfer heeft uiteraard ook veel te maken met het feit dat er toen nog niet zoveel moensen waren. Waardoor de impact per persoon heel wat hoger uitviel. En het water er ook heel wat sneller verdampte.

In België is het gemiddelde waterverbruik momenteel 106 liter/persoon, waarmee we ook meteen bij de laagste verbruikers in Europa zitten. Een cijfer dat volgens experten in 2020 op 112 zal staan. Ter vergelijking, het verbruik van Duitsland en Nederland ligt op respectievelijk 125 en 128 liter per persoon.

YouTube lanceerde onlangs een eigen alternatief voor Academic Earth, namelijk YouTube EDU . Waarmee ze de inhoud van meer dan 100 universiteiten en hogescholen weten te bundelen. Zodat je deze filmpjes niet enkel vlotter tussen het gigantische aanbod van YouTube kan terugvinden. Maar dat je ook de andere kanalen van onder andere MIT, Stanford, Berkeley en Yale kan ontdekken.

In een gelijkaardige logica had ik al enige tijd geleden ook naar IFLA, EBLIDA en "The European Library" gemaild. Met de vraag of digitale inhoud die de instellingen, onder haar hoede, bij sociale diensten (als Flickr, Picasa, Delicious, ea.) toevoegen ook ergens wordt bijgehouden? Zodat deze vlot terug gevonden kan worden tussen de data van de andere gebruikers. Maar tot dusver heb ik nog geen antwoord gekregen.

Voor je eigen instelling kan je dat steeds gezamenlijk opzoekbaar houden dankzij bijvoorbeeld het gebruik van een op maat gemaakte Google zoekmachine. Of, indien mogelijk, door een integratie in je catalogus. (via)

Als je je afvroeg wat welke informatie er zoal opgezocht werd met op Wikipedia is Wikirank beslist iets voor jou. Je zou het namelijk het best kunnen vergelijken met Wikipedia versie van Google Trends.

Met de volgende mogelijkheden :

Het in populariteit vergelijken van meerdere termen met mekaar.
De populaire onderwerpen van de huidige dag.
Welke onderwerpen de laatste 30 dagen het meest gelezen werden.
Meer informatie over opgezochte onderwerpen in Wikipedia, Google News, Twitter en de New York Times zoeken.

Deze dienst, van het bedrijfje Small Batch Inc, kon uitgewerkt worden dankzij de openheid waarmee de Wikimedia stichting werkt. Waardoor iedereen die het wenst de nodige informatie kan ontvangen om zijn/haar origineel idee uit te werken.

Als iemand jou de vraag stelt wat de gevaarlijkste dinosaurus is, zullen velen wellicht de T-Rex antwoorden. Omdat die dankzij heel wat verhalen en films in onze collectieve cultuur is terecht geraakt.

Maar een team paleontologen van het natuurkundig museum van de universiteit van Oslo weerlegt dit. Bij opgravingen hebben zij namelijk het 147 miljoen jaar oude fossiel van een water reptiel teruggevonden. Dat een goeie 15 meter lang was en 30 cm lange tanden had.

Die volgens de wetenschappers de T-Rex op een puppy doet lijken. Ze hebben pas ontdekte diersoort dan ook de toepasselijke naam van "Predator X" meegegeven. Omdat het tot de apex predator groep behoorde die bovenaan de voedselketen stonden. Maar misschien ook omdat die naam je automatisch doet terugdenken aan monsterachtige verschijningen uit de gelijknamige fims. (via)

De toekomst komt vaak overeen met hetgeen we ons kunnen inbeelden. Het beste bewijs daarvoor zijn de vele producten die geïnspireerd (lijken te) zijn op de verhalen uit science fiction films en boeken.

Maar ook de visies die technologie bedrijven naar buiten brengen kunnen je er een glimps van geven. Zo stelde Mason Nicoll de visie van Microsoft voor 2019 voor. Dat wel veel weg heeft van een promotiefilmpje voor een verbeterde en uitgebreidere versie van Microsofts Surface product. (via)

Net als het hardware bedrijf Intel, dat hierboven hun visie voor de toekomst van het ontwerpen toont. Waarmee je net als met een blokje klei je model zal kunnen bouwen, nadat je het een basisvorm hebt meegegeven. (via)

Het Vlaamse parlement besliste onlangs om een nieuw kenniscentrum voor mediawijsheid op te richten. Waarbij er kennis over games en andere nieuwe media zal verzameld worden. Met de bedoeling om ouders, scholen en kinderen beter te informeren over de impact, de mogelijkheden en de gevaren van dergelijke media.

Al zal het van de commissie media afhangen of het centrum als een onderdeel van de Vlaamse Regulator voor de Media (VRM) of binnen het departement Jeugd, Cultuur en Media zal worden geplaatst.

Wie het ook moge worden, zal sowieso voor een interessante informatieve aanvulling zorgen. Waarmee openbare bibliotheken zouden kunnen samenwerken om zich verder te kunnen profileren als aanspreekpunt. Waardoor beide instellingen hun doelstellingen door een gezamenlijke aanpak zouden kunnen realiseren. (via)

In februari kondigde Google al aan dat ze in haar nieuwe versie van Google Earth de mogelijkheid bood om de zeebodem te verkennen. En ondertussen is daar ook de planeet Mars bijgekomen. Al is die uiteraard nog wel niet zo gedetaileerd als voor de Aarde.

Bij deze nieuwe toevoeging is het dan ook meer de bedoeling om een bundeling te maken van de afbeeldingen en de geschiedenis van de exploratie van de rode planeet. Zo kan je onder andere worden rondgeleid op de bezienswaardigheden van de planeet en de afgelegde trajecten van de verstuurde sondes. (via)

Ik heb al heel wat kunstwerkjes gezien die gemaakt zijn door het recycleren van materialen. Maar toch blijft de creativiteit en vindingrijkheid van die kunstenaars mij telkens weer verbazen.

Net zoals de kunstwerkjes die de Flickr gebruiker Iri5 wist te maken. In plaats van zijn oude cassette bandjes weg te smijt, haalde hij er de tape uit en maakte er herkenbare vormen mee. Zo kan je bij zijn categorie de "Ghost in the machine " portretten zien van onder andere Jimi Hendrix en Jim Morrison .

Clerkdogs is een film suggestie site waarbij mensen die in een videotheek werken of gewerkt hebben de mogelijkheden ingeven. Omdat zij vanuit hun werk ervaring een goed inzicht hebben weten te verwerven in de corrolaties tussen de smaak van hun klanten en de films.

Aan de hand van enkele diepgaandere karakteristieken kunnen ze namelijk bepalen welke films je wellicht ook graag zou wilen bekijken. Een ervaring die ze via Clerkdogs ook on-line beschikbaar maken door je vergelijkbare suggesties te doen aan de hand van een film die je reeds eerder bekeken had en goed vond.

Hiervoor doen ze beroep op "the movie genome ". Een project ontwikkelt door de sociale zoekmachine Jinni. Dat je meer informatie over de films geeft dan de traditionele indeling op genre, titel en acteurs. Door met meerdere factoren rekening te houden.

Zoals de inhoud en het verhaal, maar ook de waarneembare elementen (een éénmans leger of een "battle of the sexes"), de opgenomen structuren van de film (lineair, niet-lineair of een verhaal binnen een verhaal), de gedragingen (geweld, naaktheid, ed.) en nog tal van andere criteria.

Net als Clerkdogs dit voor films doet kan je volgens een gelijkaardig systeem bij BookLamp nauwer bij jouw interesses aansluitende boeken terugvinden.

Een handig concept dat je toelaat om te teren op je eigen kennis en de appreciaties van anderen. Dat op de regelmatig terugkerende "hebt u misschien een suggestie " vragen zou kunnen antwoorden door dieper op de inhoud van de werken in te gaan.

Het zou dan misschien ook geen slecht idee zijn om als een volgende stap in de uitwerking van catalogi een gelijkaardig iets te implementeren. Zodat de gebruiksvriendelijkheid van de catalogus blijft stijgen en nog meer sociale interactie toelaat.

Waardoor het zich ook steeds beter als referentiepunt zal weten te oriënteren. Voor zowel de klassiekere media uit de collecties, zoals muziek, films en boeken, maar ook voor strips, podcasts, onderwerp gerichte web encyclopedia, en andere nieuwe mediale toepassingen.

Dat er in heel wat fast-food producten teveel vet zit zullen maar weinig mensen ontkennen. Net daarom besloot Arby's , een Amerikaanse hamburger restaurant keten, om hier een campagne rond op te bouwen. Daarom vroegen ze aan Phil Hansen om dit in "de verf" te zetten door een kunstwerk te maken met het overvloedige vet uit de hamburgers van de conurrenten.

Maar tegelijkertijd doet dit filmpje dat opgebouwd is rond fast-food je ook denken aan de gevolgen van zo'n eetstijl. En dan kom je bijna automatisch uit bij de tegenbeweging slow-food die Carlo Petrini vanuit Italië opgestart heeft.

De bedoeling hierbij is net om meer tijd te besteden aan wat je juist eet en vanwaar je ingrediënten afkomstig zijn. Zo is het de bedoeling om meer producten uit je regio te gaan gebruiken. Hetgeen een ideale manier is om de ecologische impact van je voedingswaren drastisch te verlagen. Maar ook om zelf creatieve kunstwerkjes te kunnen maken met je eten.

In een eerder bericht had ik het al over hoe er wat over jou kan verteld worden aan de hand van je gekozen font. Maar dankzij YourFonts kan je nu ook je eigen handschrift als font gaan gebruiken. Wat je communicatie toch een persoonlijkere noot kan geven.

Om hiervan gebruik te maken moet je wel eerst enkele eenvoudige stappen doorlopen, namelijk :

Je print het geleverde sjabloon.
Je scant het blad of de bladen in.
Je upload ze bij de YourFont dienst.
Je krijgt een voorbeschouwing van je font.
Je download het.
Installleert en gebruikt het.

Een leuk handigheidje waarmee je voor even terug in de tijd lijkt te gaan. Naar een tijd waar monikken nog in hun eigen geschrift boeken neer- en/of overpenden. Maar ook in deze modernere tijden kan deze dienst er bijvoorbeeld voor zorgen dat elektronische schoolbord gebruikers hun vertrouwd gevoel, van het schrijven op schoolborden met krijt of een viltstift, even terugkrijgen.

De Zweed, Tomas Nilsson, maakte voor een schoolproject een herwerking van het roodkapje sprookje. En inspireerde zich hiervoor op het liedje "Remind me" van Röyksopp. Waarbij je bij de korte weer eveens heel wat informatie in een verhaalvorm krijgt doorgespeeld.

Een leuke manier om te tonen dat er overal wel een verhaal achter te vinden valt. Waarover je tal van informatie kan vinden. Hetgeen wonderwel bij sprookjes past. Omdat je daar afhankelijk van de doelgroep andere informatie kan meekrijgen.

Alhoewel dit vooral vroeger als opvoedkundig materiaal werd gebruikt blijven vele van de onderliggende boodschappen nog steeds actueel. Sprookjes hebben dus zeker wel een samen plaatsen in de non-fiction. Iets dat vanzelfsprekend is als je ZIZO gebruikt, maar voor de SISO opstellers blijkbaar toch heel wat protest vergde als ik het volgende citaat uit een lezing van Erwin Tuinstra (NBD/Biblion) mag geloven.

"De SISO-redactie wilde bijvoorbeeld de sprookjes uit het SISO halen. Hier was echter zoveel bezwaar tegen, dat er een voorstel is gemaakt waarbij de sprookjes binnen het SISO bleven, maar wel ingedeeld zouden worden bij de letterkunde in plaats van de geschiedenis. Dat terwijl de hedendaagse sprookjes als fictie worden beschouwd en de "oude" sprookjes als non-fictie. Een gemiste kans om alle sprookjes bij elkaar te krijgen, oud en nieuw."

Op YouTube kan je wel heel wat filmpjes terugvinden. Maar de, door de gebroeders David en Ian Purchase, verfilmde versie van het computerspel Half-Life is toch iets speciaals.

Ze maakten die film namelijk helemaal zelf, zonder enige assistentie met een budget van zo'n 500 dollar. Hetgeen neerkomt op een goeie 370 euro, wat uiteraard bijzonder weinig geld is in vergelijking met de enorme budgetten die de traditionele filmstudio's uitgeven. Al geven ze zelf wel toe dat ze daar de kosten van hun bestaande middelen niet aan toegevoegd hebben.

Om welke middelen dat juist gaat is nog niet zo duidelijk, maar het zou alvast heel wat meer mensen kunnen gaan inspireren om zelf ook is met een eigen low-budget film project te gaan beginnen. Want het eerste gedeelte van "Escape From City 17", zo heet de film, doet het met reeds 1,5 miljoen bezoekers zeker niet slecht.

Vroeger, toen de audio casettes nog het gangbaar opname medium was, werd er al is regelmatiger aan de hand van liedjes die je leuk vond of waarmee je iets wou vertellen (een liefdesverklaring bijvoorbeeld) een mixtape gemaakt.

Een gewoonte die zich moeiteloos heeft overgezet op cd's en ondertussen ook op het internet. Want dankzij mixtape.me kan je nu ook on-line een speellijsten samenstellen voor jezelf of andere toehoorders. Met het kleine verschil dat je in plaats van het medium nu een link in- of doorgeeft.

Er bestaan al heel wat diensten die je on-line de mogelijkheid geven om doorheen hun kaarten te zoeken. Enkele van de bekendere varianten daarvan zijn Google Maps, Map24, MS Maps, Mapquest en Wikimapia.

Maar er bestaat ondertussen ook een open variant hiervan, namelijk OpenStreetMap. Langs deze dienst kan je aan een vrij te gebruiken equivalent komen van de door andere diensten gebruikte kaarten. Waarmee je zonder enige vereiste toestemming kan doen wat je wilt.

Ik ben alvast curieus of dit open project evenveel succes zal kennen als bijvoorbeeld Wikipedia?! Wellicht niet, omdat ze onderhevig zijn aan de vele momenteel nog superieure diensten. Maar dat doet niets af aan het opzet, want het heeft heel wat praktische mogelijkheden in zijn mars. Denk maar aan al die vele GPS programma's en toestellen waarvoor je momenteel bent aangewezen op enkele commerciële leveranciers.

Improv Everywhere organiseerde deze keer een fictieve kunst gallerij op een niet zo willekeurig metro perron. Ze kozen namelijk een metro station uit dat in de nabijheid van een kunstwijk ligt om de illusie des te geloofwaardiger te maken.

De collectie van de gallerij kwam dan weer van allerhande voorwerpen die je er gebruikelijk tegenkomt, zoals wegwijzers en reclame borden, maar waaraan ze beschrijvingen hadden toevoegd. Zodat het erop leek alsof ze een bewust onderdeel van het opzet vormden.

Om het geheel nog geloofwaardiger te maken zorgden ze voor een bar met niet-alcohilische drank, een vestiaire en zelfs een cellist. Net als een vijftigtal speciaal hiervoor opgekleede mensen die het geheel verder geloofwaardig hielpen te maken.

De bedoeling van de actie as om die doorgaans saaie plaatsen wat op te fleuren met iets anders als reclame. Welke de gepresenteerde fictieve werken juist zijn en welke hun beschrijvingen zijn kan je terugvinden in het originele bericht van Improv Everywhere.

Een leuk opzet dat sommige kunstenaars in hun hemd lijkt te zetten, maar ook als een mooi statement kan dienen voor het verfraaien van zulke toch wel druk bezochte plaatsen. Iets waar ze in Brussel en andere steden al aardig wat ervaring mee hebben. Al zou het wel leuk zijn moest diezelfde houding ook van toepassing zijn op trein stations. Want in stations als dat van Bockstael is dat wel dringend nodig.

Een klok die aftelt tot het weekend is is een mooie alternatieve manier om de tijd weer te geven. Jammer genoeg lijkt LazyBone net deze klok niet meer te maken. Maar dat maken ze dan weer gedeeltelijk goed door deze boekenklokken. (via )

Er bestaan uiteraard nog heel wat andere manieren om de tijd weer te geven. Hetgeen Alex Ghotbi mooi weet te illustreren met dit bericht (1 ,2) over de geschiedenis van de Zwitserse horlogemaker Vacheron Constantin.

Hoewel het meer de periode voor (paas)hazen is heb ik vandaag weer iets bijgeleerd over enkele andere dieren : kamelen , dromedarissen en lama's .

Zij blijken namelijk lid te zijn van dezelfde familie, de kameel familie. Je mag dus gerust een kameel tegen een dromedaris zeggen, maar niet omgekeerd.

En die bult op de rug van een kameel of dromedaris? Wel vroeger dacht ik altijd dat ze net daar hun water bewaarden, maar dat blijkt toch wel heel anders te zijn.

Hun bult of bulten worden namelijk gebrijkt om er vet in op te slagen. Waarop ze bij hun lange tochten teren. Met als gevolg dat je dezelfde kameel achteraf met een heel wat kleinere bult of bulten kan tegenkomen.

Die bult of bulten zijn overigens een gevolg van de klimatologische omstandigheden waarin zowel de kameel als de dromedaris leven. Door de concencentratie van vetten op één plaats is de kameel namelijk heel wat beter bestand tegen de hitte.

Hetgeen de lama's die afkomstig zijn uit het berg gebied van Zuid-Amerika net niet nodig hebben. Met een dikkere vacht en vet verspreiding als gevolg.

Als je de slaap niet kan vatten kan je schaapjes tellen of ... je kan hun rug met led lampjes bedekken. Zodat je er bij nachtval, met de hulp van enkele Bordercollies, bewegingen mee kan maken. Die je al fluitend richtlijnen geeft om de schapen te bewegen. Terwijl je vanop een afstand met de aan en uit schakelbare lichtjes de beelden bepaald.

Het zou nog een leuke attractie voor Wales kunnen worden. Al zal het wellicht minder leuk worden als je zoiets te regelmatig moet gaan doen. Maar het blijft wel knap wat je zoal kan bekomen als je je creativiteit de vrije loop kan laten gaan.

Het Japanse restaurant Inamo, uit Londen, heeft een wel erg bijzondere manier om aan zelfbediening te doen. Je kan er namelijk vanuit je zitplaats aan een tafel je mogelijke keuzes via een projector op je bord zien geprojecteerd worden, het patroon van de tafel veranderen, games spelen, in de keuken kuiken via een webcam en uiteraard je bestelling doorgeven.

Op deze manier bepaal je zelf wat en wanneer je iets wenst te bestellen en ontlast het de obers hiervan. Die je er nog steeds zal zien maar voornamelijk voor het op- en afdienen van de borden zorgen, om je een gelukkige verjaardag te zingen en om orders op te nemen als je iets specifiekers in gedachten had dan hetgeen op het menu stond.

Een goed doordachte zet om door een investering in nieuwe technologie het restaurant efficiënter, aantrekkelijker en vlot te promoten. Net zoals een gelijkaardige beweging naar meer automatisering en zelfbediening in bibliotheken, toont dit voorbeeld uit een andere sector aan hoe lonend dit wel niet kan zijn. (via)

Twitteren staat voor het versturen van berichten langs de microblog dienst Twitter. Maar kan evengoed gebruikt worden voor het ingeven van de 140 toegelaten karakters voor bijvoorbeeld je Facebook status. Het valt het best te vergelijken met het versturen van SMSjes via een (draagbare) telefoon. Maar met het verschil dat je getwitter meestal gericht is aan iedereen.

Het gebruik van deze dienst heeft ondertussen zodanige hype proporties gekregen waardoor het uitgebreid aan bod komt in de Amerikaanse media. Zoals Jon Stewart hierboven in zijn eigen ludieke stijl weet te illustreren.

Een fenomeen dat stilletjes aan ook naar hier begint over te waaien. Zo hebben al heel wat Vlaamse politieke partijen en de VRT eigen tweets. Al kan deze instap op de nieuwe media even goed een gevolg zijn van het succes waarmee de Amerikaanse president Obama langs deze media campagne voerde .

En zoals bij elk populair medium zitten er ook heel wat andere gebruikers tussen, die vaak verantwoordelijk zijn voor je eerste indruk. Waardoor de algemene perceptie van zo'n dienst heel anders kan zijn. Hetgeen het filmpje hierboven dan weer mooi weet te illustreren.

Het is dan ook belangrijk om je eigen mening over zulke media in vraag te stellen. Omdat je niet alles kan weten en deze in constante evolutie zij. Net zoals YouTube al heel wat veranderd is sinds ze van start zijn gegaan.

Dat Twitter nog steeds erg in trek is bewijzen de eerdere getoonde filmpjes en de vele toepassingen, zoals ik reeds eerder aangaf, die ik er blijf voor tegenkomen ... Twitter Sticker ; Twitter Analytics ; Twimailer ; Retweetability ; Twitter Thoughts ; Twitter zoekresultaten in Google ; Twitter Rebound Finder ; Twitter onderwerpen overzicht voor reizen, drinken, bijwonen, eten, ontmoeten en feesten (Pepsico promotie) ; Twitbin ; TwitteReader ; ...

Baker Street is het meest bekende liedje van Gerry Rafferty . Dat zijn naam te danken heeft aan een andere bekende Londense straat waar het literaire duo van Arthur Conan Doyle woonde. Namelijk de detective Sherlock Holmes en de dokter John Watson.

Door de prominente rol van de saxofoon in dit liedje kreeg het instrument met een heuse heropleving te maken. Zo werden er toen merkbaar meer saxofoons verkocht en steeg het gebruik ervan in de muziek en reclame wereld. Al had het heel anders kunnen lopen want de gespeelde solo was oorspronkelijk bedoeld voor een gitaar.

Het liedje werd ook gehuldigd door de TV-reeks "The Simpsons " wanneer Lisa het liedje speelt in de aflevering "Lisa's Sax ". Net omdat je dan te weten komt hoe ze aan haar eerste saxofoon kwam. (tekst , 'partitituur')

Met mindmaps kan je op een eenvoudige manier schema's opmaken die je inhoud op een gestructureerde manier kunnen weergeven. Zodat je onder andere snel de hoofd- en bijzaken van mekaar kan onderscheiden.

Hiervoor maakte ik vroeger steeds van het Freemind programma gebruik. Maar nu kan je daarvoor ook Bubbl.us voor gebruiken. Een on-line dienst die je toelaat om je mindmaps met meerdere op te maken en te delen. Door ze embedbaar te maken en/of te exporteerbaar te maken als afbeelding.

Google is nog steeds even actief in het uitwerken van nieuwe diensten als tevoren, al gebeurt dat vaak achter de schermen. Zo merkte ik onlangs dat Google GrandCentral had overgenomen.

Een telefonie dienst die Google nu onder de naam Google Voice zelf verder gaat ontwikkelen. Met als merkwaardigste mogelijkheid om je gesproken voicemail berichten om te zetten in geschreven tekst. Zodat je het ingesproken bericht in je mailbox kan nalezen en opzoeken.

Dit bovenop de reeds bestaande diensten zoals het beheren van al je toestellen via één nummer, waarbij je de mogelijkheid krijgt om oproepen te blokkeren en te screenen, conferentie gespreken te houden en een beroep kan doen op andere Google diensten voor de telefoon.

Wellicht is deze mogelijkheid gegroeid uit de eerder ontwikkelde technologie om gesproken tekst terug te vinden in YouTube filmpjes. Een technologie die heel wat perspectieven bied. Zo zou je bijvoorbeeld je documenten en zoekopdrachten kunnen inspreken, geluid zoeken door te neuriën, je software via je stem besturen en jouw profiel via stemherkening beveiligen.

Meer dan genoeg mogelijkheden die erop lijken te wijzen dat dit slechts het begin van een betere synergie tussen mens en machine gaat worden. Maar dat ook de nodige aanpassingen zal vragen voor hoe we het internet gaan gebruiken. Omdat we in de nabije toekomst beslist al gemakkelijker vaste software zullen kunnen vervangen door webbased oplossingen, zoals die dat Google en anderen aanbieden.

Soms kom je wel is filmpjes tegen die je gedurende een andere activiteit wenst te (her)beluisteren. Maar als je niet in verbinding staat met het internet dan is dat niet mogelijk. En dan is een dienst die je toelaat om die filmpjes in een mp3 formaat om te zetten beslist wel handig.

Net zoals Splandoo je filmpjes laat downloaden, bied youtube2mp3 je de mogelijkheid aan om YouTube filmpjes als mp3's te bewaren. Door de url bij de dienst zelf in te geven of door gebruik te maken van hun Firefox extensie . Die automatisch op elke YouTube pagina een link zet om het filmpje te downloaden.

Maar is dat dan wel legaal? Wel net zoals bij elke gelijkaardige technologie is dat het afhankelijk van wat je ermee doet. Net zoals dat het geval is voor lege audio/video cassettes, cd's, dvd's, torrents en andere soortgelijke.

Ik vind het vooral handig als opvangmiddel voor interessante YouTube kanalen die niet podcasten, maar je zo ook wel kan beluisteren terwijl je is iets anders aan het doen bent. Net als de leuke liedjes die je daar tegenkomt, zoals bijvoorbeeld "the mean kitty song " van Cory Williams .

Signs is een kortfilm over niet-technologische communicatie in het dagelijks leven. Waarbij twee mensen in een gelijkaardige omgeving via allerlei expressieve manieren met mekaar in contact komen en blijven.

Een mooie en leuke film die onze non-verbale vaardigheden goed weet te belichten. Meer informatie over het door Publicis Mojo en @RadicalMedia gemaakte filmpje kan je op deze Facebook pagina terugvinden.

Ergens kan ik mij ook wel niet van de indruk ontdoen dat het ontdekken en voor bezoekers zichtbaar(der) maken van zulke filmpjes perfect binnen een toekomstige digitale werking zou kunnen vallen. Althans toch in het soort bibliotheek dat ik mij voor ogen houd.

Eén van de vaakst terugkerende vragen, naar mijn mening, zijn die rond het openen van documenten die voor jouw systeem onbekend zijn. Want dat impliceert dan dat je het formaat waarin het bestand staat moet weten te achterhalen en vervolgens naar een aangepaste software moet gaan zoeken.

Iets dat wel al rap tijdrovend kan worden. Maar dankzij OpenWith.org wordt je leven weer net iets gemakkelijker gemaakt. Na het installeren van het door hen ontwikkelde programma, krijg je namelijk een extra menu optie wanneer je op de rechter muisknop klikt.

Als je dan op "OpenWith.org - How do I open This?" klikt, gaat hij automatisch voor jou op zoek naar gratis en open bestandlezers zoeken. Zodat je binnen de kortste keren toch de inhoud kan lezen. Beslist een aanrader!

Toen ik dit prototype voor nieuwe heroplaadbare batterijen zag was ik meteen vol bewondering voor het idee op zich. Het idee is namelijk om eenvoudigweg je batterijen te laten heropladen door ze in de zon te laten liggen.

Een idee van de designer Knut Karlsen SunCats heeft genoemd. Het idee hierbij is om via de zonnekracht opnemende oppervlakte van de batterij deze op te laden. Hoewel de batterij momenteel maar zwakjes oplaat, klinkt het concept alvast erg interessant.

Al stel ik mij wel vragen over de impact van de zonnehitte op de chemische samenstelling in de batterij. Wellicht problemen die de bedenker in komende prototypes zal proberen te verhelpen.

Ik kijk alvast uit naar een laptop adaptatie die voldoende kracht zou hebben om het toestel te laten werken en de batterij voor nachtgebruik oplaad. (via)

Het Britse Channel 4 heeft een Gay-O-Meter op haar site staan, waarbij er aan de hand van een dertig tal vragen bepaald wordt hoe homofiel je juist bent. Een mooi voorbeeld van hoe je aan de hand van oordeelkundig gekozen vragen tot voorbepaalde conclusies kan komen. Zoals, in mijn geval, in zekere mate metroseksueel of zelfs technosexueel zijnde.

Er bestaan heel wat diensten die de door jou ingegeven url vervormen. Eén van de beter gekende voorbeelden daarvan is TinyURL die je toelaat om een verkort alternatief van je start link te verkrijgen.

Maar net wanneer je dacht dat het niet meer korter kon kom ik Tinyarro.ws tegen. Een dienst die je nog kortere links geeft dan de 12 karakters van TinyURL. Door gebruik te maken van de speciale tekens die je in de unicode taal kan terugvinden.

Bij het aanmaken van een nieuwe link krijg je ook telkens de TinyURL versie mee. Zo wordt dat voor infocaris : http://tinyurl.com/akpyzw of http://✩.ws/刱. Hetgeen mij nog moeilijk korter lijkt te kunnen, al weet je dat natuurlijk nooit met totale zekerheid.

Als je met enkele mensen on-line een discussie wenst te hebben dan bestaan daar enkele middelen voor. Maar mailen is in zo'n geval niet erg praktisch om een overzicht te blijven houden en iedereen om de beurt te laten spreken. Fora zijn al wat beter, maar niet erg handig als je graag in real-time had gecommuniceerd.

Een andere mogelijkheid is chatten. Dat je via instant messengers kan doen, maar waarvoor elke deelnemer een account moet hebben bij diezelfde dienst en dat is niet steeds het geval. Een praktischere manier om te communiceren is dan via een chatruimte. Maar welke website, ruimte, server, software en moderatie instellingen kies je dan?

Met TinyChat hoef je daar niet meer aan te denken. Je kan namelijk via deze vrije dienst op een snelle en eenvoudig manier een chatkamer maken die voor iedereen met een webbrowser toegankelijk is. Nadat je er vertrekt wordt alle data automatisch gewist.

Tenzij je in de ruimte zelf aangeeft dat je de chat log wenst te bewaren in een tekst formaat, als e-mail wenst te ontvangen, naar TinyPaste en/of Twitter wenst te versturen. Bijkomend kan je ook je schuilnaam (nickname) aan passen en de chatruimte embedden in een andere pagina. Zoals in dit blog bericht bijvoorbeeld.

Een handige dienst die mij enigszins door diensten als TinyURL en sociale netwerken lijkt geïnspireerd te zijn. Waarbij het gebruik en de toetredingsdrempels traditioneel laag worden gehouden. Wat zeker geen slechte zaak is want er zit een zekere schoonheid in de eenvoud.

Net zoals oude beroepen zijn ook de computer interfaces onderhevig aan de tand des tijds. Ze worden namelijk steeds verbeterd om tot zo goed mogelijke gebruikersgemak te komen. En dat doet je toch even met een zeker vleugje nostalgie terugdenken aan die oudere, maar nog steeds even vertrouwde, besturingssystemen en hun omgevingen.

Die net als Harry Potter boeken met jou zijn meegegroeid. Gaande van een eenvoudige prompt op het scherm tot overdreven verzwaarde grafische omgevingen. Waarbij het mij nu wel opvalt dat, net zoals bij games, de ontwikkeling erg gebonden lijkt te zijn met de mogelijkheden van het beestje zelf.

Tot in die mate dat het ten koste gaat van het rendement van de hardware in je computer. Een weg die gelukkig niet alle interfaces zijn ingeslagen. Want uiteindelijk gaat zich dat ook gaan uiten in de verkoop, zoals dat voor MS Vista het geval is.

Al is dat enkel kunnen gebeuren omdat het voorgaande systeem een voldoende goed alternatief bleek te zijn. Maar als je zelfs dat niet hebt ben je wel enigszins gebonden. Tenzij je jezelf wenst open te stellen aan steeds beter wordende alternatieven, zoals Ubuntu, ReactOS, gOS / SplashTop, Pan en andere.

Waardoor Microsoft nu de zeilen is gaan bijdraaien door de druk van haar consumenten. Hetgeen vermoedelijk wel wat haren in de boter van de hardware makers zal leggen. Omdat die er uiteraard baat bij hebben dat je steeds een betere computer gaat nodig hebben. Zeker als je nieuwe games in optimale omstandigheden wenst te blijven kunnen spelen.

Er valt met andere wel heel wat te vertellen over de grafische gebruiksomgevingen. Zeker omdat deze van erg groot belang zijn om het merendeel van de gebruikers te kunnen laten werken met zowat alles elektronisch (computer, website, catalogus, bankautomaat, pompstation, ...).

Vroeger keek ik nog met een zekere regelmaat naar de witte of gele telefoongids. Maar sinds de opkomst van het internet kan je via de digitale varianten (goudengids.be, 1207.be) in een fractie van de tijd dezelfde informatie terugvinden. Waardoor ik er ook helemaal geen gebruik meer van maak.

Al kunnen die nog steeds handig van pas komen als je je herbarium moet laten drogen. Maar als dat de enige reden is waarom je ze in huis blijft houden kan je ze even goed opzeggen.

Want in heel België worden er jaarlijks zo'n 2 250 000 pakketten van telkens 2,5 kg, waarin de beide gidsen zitten, aan huis afgeleverd. Hetgeen dat alles tesamen neerkomt op een gemiddelde van 5 625 ton papier.

Samen met het bijkomende vervoer en de productie kosten heeft dat toch een hoge onnodige economische en ecologische impact, zeker als ze niet echt meer gebruikt worden. Maar zolang je aan Truvo, de verdeler van deze bundels, niet uitdrukkelijk te kennen geeft dat je deze niet meer wenst te ontvangen blijven ze op jou afkomen.

Mits enige creativiteit kan je ze wel steeds als knutsel materiaal gaan gebruiken. Zoals de jurk die Jolis Paons wist te maken uit een telefoonboek.

Dat niet alles in je leven rozengeur en maneschijn is weten we vermoedelijk allemaal wel. Maar wist je ook dat er een organisatie bestaat die opkomt voor mensen die zich goed voelen in het zich slecht voelen?

Die organisatie heet Marrow (the Society for the Advancement of Despair) en ze omschrijven zichzelf als volgt :

Do you wish you could just be left alone with your sadness? Why can't people just let you be miserable? Don't they understand that it feels good to feel bad?

We do.

Marrow believes that it's everyone's right to wallow in sadness. It's a human need to embrace a little depression, and sometimes you just need to share that misery with the world.

Aan de hand van een quiz kan je eveneens bepalen hoe erg het met jou gesteld is en welke muziek daar het best bij past. Meer over Marrow kan je op Facebook en YouTube vinden.

Ik ben wel is benieuwd of dit opzet even snel zal aanslaan als de initiatieven van Improv Anywhere. Zelf verkies ik, als ik zou moeten kiezen, dan toch liever een organisatie als Menza. Waarvan het logo overigens verdacht veel overeen lijkt te komen met dat van Marrow.

Net als bij Khoda bestaat dit werk uit meerdere individuele schilderijen. Die door vele verschillende kunstenaars vorm is geven aan de hand van enkele specifieke richtlijnen, zodat ze in "the big picture" passen.

De laatste productie van het Canadese mural mosaic project is "the horse gift". Waarbij je de onderliggende schilderijen kan bekijken door op de overeenkomende vakjes te klikken.

Het leuke aan dit project is dat je dit zelf of in groep ook kan gaan maken. Door hun "mural in a book" afbeeldingen en instructies te gebruiken om tot hetzelfde effect te komen. Waardoor je via zo'n pakket zowel een activiteit kan opzetten als aan interieur decoratie kan doen.

Mr. Switch is de naam dat ontwerper John Caswell aan deze schakelaar heeft gegeven. Momenteel is hij nog nergens te koop maar het opzet, om het wat meer karakter te geven, lijkt mij alvast erg geslaagd.

De Israelische muzikant Kutiman heeft voor zijn nieuwe album niet enkel zijn inspiratie, maar ook zijn muziek uit YouTube filmpjes gehaald. Aan de hand van het materiaal van andere remixte hij zijn eigen liedjes. Het resultaat is een zevental nieuwe liedjes die je eveens op YouTube of op de site Thru-You kan terugvinden.

Een leuke manier die toont dat je materiaal publiekelijk beschikbaar stellen aanleiding kan geven tot geheel nieuwe werken. De verwijzingen naar de gebruikte werken kan je trouwens terugvinden door op credits te klikken. Zodat je zelf ook steeds een gelijkaardige poging kan wagen.

Op het eerste zicht lijkt het wel een wat raar onderwerp, maar ook voor het overleven van allerlei rampen is enige kennis van belang. Kennis die onder andere kan doorgegeven worden door het trainen op zulke voorvallen. Zodat je tijdig en gepast kan reageren als er zoiets gebeurt.

Brand alarm oefeningen hebben dus wel degelijk hun nut en kunnen voor tal van doeleinden (brand, gaslek, ... ) gebruikt worden. Net als een EHBO training je bijvoorbeeld reflexen kan aankweken waar je anders niet of te laat zou aan denken.

Het BBC programma "How to Survive a Disaster" bundelde enkele tips uit de verhalen van mensen die een ramp hadden overleefd. Waarvan ik hieronder een korte opsomming heb gemaakt :

Als je in een appartementsblok zit kan je best een kamer nemen die zich lager dan de zesde verdieping bevind, omdat de brandweer anders met haar ladders niet tot bij jou geraakt.
Neem altijd een gasmasker mee als basisuitrusting in je bagage. Het lijkt wat raar, maar het kan best wel handig van pas komen om niet door de rook bedwelmd te geraken en sneller buiten te komen.
Bepaal ook hoe ver jouw kamer van mogelijke uitgangen verwijderd is. En langs waar je naar buiten kan geraken, zoals een trappengang of raam.
Vuur verspreid zich altijd sneller dan je denkt, reageer er dan ook naar.
Twijfel niet (te lang) om tot actie over te gaan als je de indruk krijgt dat er gevaar is. Ook al reageert je omgeving niet.
Train jezelf op het vlot uit en aandoen van veiligheidsbescherms, zoals wagen- en vliegriemen.
Als je ergens hevig bloed, probeer het dan te stelpen en bind desnoods het lichaamsdeel af met bijvoorbeeld je riem zodat je niet teveel bloed verliest.

Er zijn ook heel wat psychologische reacties die je in een groep zou kunnen vertonen die je door voldoende voorkennis en training kan vermijden. Zoals het omstaanders effect, het afschuiven van verantwoordelijkheid, (in)directe beïnvloeding, en soortgelijke. Het experiment waarbij deze gedragingen het best naar voor komen is wellicht de test waarbij er rook in een kamer werd gestuwd.

Het internationale Scouts motto van Baden Powell is hier dan ook wel erg van toepassing, namelijk "be prepared". Want je weet nooit wanneer je ermee te maken zal hebben.

Office Space is één van die klassiekers die je wel ooit is moet gezien hebben. En die ik zelf al meermaals heb bekeken en steeds met plezier kan herbekijken.

De film speelt zich af in een typische Amerikaanse IT werkomgeving, Waarbij enkele van de werknemers hun werk behoorlijk beu beginnen worden.

Bij zowat elke moderne zoekmachine moet je aan de hand van trefwoorden naar de inhoud zoeken. Waardoor het al moeilijker kan worden om je vraag in de gewenste context te zien geïnterpreteerd worden.

Maar dankzij de zoekmachine van een Stephen Wolfram zou dit wel is verleden tijd kunnen zijn. Met Wolfram Alpha zou je vanaf mei 2009 in staat moeten zijn om in volledige volzinnen vragen te stellen en aan de daarvan antwoorden te krijgen.

Indien het werkt zal de drempel naar het vinden van informatie drastisch dalen. Al is het nog wel de vraag of de zoekmachine even vlot met afkortingen, dialecten en andere afwijkende woorden zal weten om te gaan.

Het is bovendien niet de eerste keer dat zoiets wordt uitgewerkt. PowerSet doet dit namelijk ook, maar enkel voor Wikipedia. Al is het best mogelijk dat ze hier ook in alle stilte aan verder werken, nu ze door Microsoft zijn overgenomen. De kans bestaat dus wel dat Google of één van de andere spelers deze voor zijn officiële uitgave al komen wegkapen. (via)

Edwin plaatste vandaag een bericht over de internationale saaiheid die bibliotheken via hun promotiefilmpjes uitstralen. Een leuk onderwerp om is even creatief na te denken over alternatieve manieren om dit aan te pakken.

Zo dacht ik bij het lezen van zijn bericht automatisch terug aan het filmpje hierboven waarbij twee studenten doorheen een bibliotheek lopen verkleed als Pac-Man en een vraatzuchtig spook. Naar analogie met de gebruikelijke verhoudingen uit het klassieke arcade spel.

In die stijl blijvend kan je ook een bibliotheek introductie maken. Omdat dit spel je heel wat gebied laat aflopen om uit de buurt van die spoken te blijven. Ideaal om zo even in alle afdelingen langs te komen. En er in plaats van appels of kersen, zoals in het spel, boeken en andere materialen vind die je na opname kan gebruiken om zelf het spook op te eten..

Misschien wel in een gelijkaardige stijl als dat voor het volgende reclame filmpje voor de opleiding "Games and Interactivity" op de Australische Swinburne University werd gedaan.

Bibliotheek introductie filmpjes kunnen met andere woorden wel heel anders gebracht worden, maar dan moet je wel wat speelser durven omgaan met je boodschap. Of je kan er altijd een wedstrijd van maken waarbij bezoekers zelf filmpjes kunnen insturen. Zo was er is ooit in een ver afgelegen bibliotheek ...

Bij het aankondigen van een meer digitale werking ontstaan er vaak discussies over het nut en de gevaren die deze inhouden voor jouw instelling. Waarbij je regelmatig dezelfde of gelijkaardige bemerkingen te horen krijgt.

Daarom is deze korte animatie, die voor de Amerikaanse IMLS WebWise conferentie van 2009 werd gemaakt, even relevant voor andere collectie houdende instellingen. De geluidloze slideshow versie van deze presentatie kan je overigens hier terugvinden.

Zelf ben ik wel van overtuigd dat het aannemen van digitale gewoontes voor een betere communicatie, zichtbaarheid en efficiëntie kan zorgen. Maar het kan ook besparend werken doordat je gebruik kan maken van één van de vele gratis diensten. Zo zou je een blog als website kunnen gaan gebruiken, een wiki voor de interne werking en ga zo maar door.

Al heb je daar dan wel weer enige vaardigheden voor nodig die je jezelf kan aanleren of door het volgen van een cursus. Waarbij je daarna wel tijd moet maken in je werkrooster om die vaardigheden te kunnen blijven oefenen en ze steeds beter te kunnen gaan gebruiken. (via)

Bij het uittesten van het eerder vermelde rssfeed.me kwam ik een intrigerend bericht van New Scientist tegen. Namelijk over de vondst van de eerste vermoedelijke vampier in een massagraf voor aan de in 1576 aan pest overleden Venetiërs.

Maar waarom denken ze eigenlijk één van de eerste vampiers teruggevonden te hebben? Wel omdat er destijds werd aangenomen dat de pest werd verspreid door vampiers die op de lijkwades knabelden en zo de ziekte in een straal rondom de lijken verspreiden.

Om dit tegen te gaan plaatsten grafgravers een baksteen in de mond van vermoedelijke vampiers. Wellicht die waarvan de lijkwade gescheurd was. Iets dat destijds kan gebeurd zijn doordat er bij het overlijden in sommige gevallen bloed uit de mond komt gelopen die na verloop van tijd de wade zou hebben kunnen doen scheuren.

(strips van Grimmy en Wulffmorgenthaler)

Ik liep mij toch al enige tijd af te vragen waarom sommige verpakkingen waarop het recyclage logo stond niet werden aanvaard door de ophaaldiensten. Het leek mij een misterie te gaan blijven, totdat ik gisteren bij de kapper EOS opensloeg en er een kort artikel las over net die reden.

Volgens het artikel had ik het namelijk, als vele anderen blijkbaar, misbegrepen. Het logo dat ik dacht te herkennen als zijnde het recyclage teken, was eigenlijk een ander teken dat iets geheel anders wou zeggen dan ik gedacht had. Het betekent namelijk dat de fabrikanten een bijdrage betaalden voor de afvalverwerking van hun producten.

Achteraf gezien, had ik er ook via Wikipedia kunnen achterkomen. Al is het nooit in mij opgekomen om daar te gaan kijken net omdat ik er zo overtuigd van was dat dat net het recyclage teken was. Maar goed, dat weten we ondertussen ook al weer.

Zo ben ik dankzij die encyclopedie ondertussen ook bij de Japanse en Taiwanese versies van het logo gekomen. Waarbij de Taiwanese versie mij toch wel erg doet denken aan een optische illusie waarin je een swastika kan herkennen, afhankelijk van hoe je er naar kijkt.

Een symbool dat vooral in het Oosten een heel andere betekennis inhoud dan in het Westen. Het beste bewijs daarvan is de rode swastika, een Aziatische variant van ons rode kruis.

Hoe dan ook het eerder vermelde artikel gaf mij een waar Mythbusters gevoel dat ik graag wil doorgeven. Meer informatie over andere en diepgaandere recyclage logo's kan je zowel hier als hier terugvinden.

Na Al@din heeft Nederland er nu ook een vraag- en antwoordplatform bij waar iedereen kan aan bijdragen door het stellen en beantwoorden van vragen.

Waarvoor je punten toebedeeld krijgt bij het geven van antwoorden en er verliest bij het stellen van vragen. Een manier om je te motiveren om niet enkel vragen te stellen, maar ook bij te dragen waar je dat kunt.

Het opzet doet mij wel erg veel denken aan andere soorten communities waarbij je mekaar ook behelpt, maar waarbij de discussies de voor jou relevante informatie moeilijker te herkennen maken.

Een mogelijkheid die goeievraag.nl ook bied, maar die daar meer naar de achtergrond verhuisd is. Zodat je dat probleem minder gemakkelijk tegenkomt en heel wat sneller de antwoorden uit het topic weet te halen.

Dat is althans de bedoeling, maar is erg afhankelijk van de moderatie. Want bij Yahoo! Answers werd er al regelmatiger naast de kwestie gereageerd dan bij het ondertussen ter ziele gegaan Google Answers.

Een lichtkrant heeft de bedoeling om hoofdpunten mee te delen terwijl er op de voorgrond een andere boodschap wordt meegedeeld. Vanuit dat opzet bedacht rssfeed.me een verticale variant op de nieuws ticker. Zodat je in real-time naar nieuwe berichten uit je rss-feeds kan kijken.

Voor het gebruik van deze toepassing kan je bovendien vlot je bestaande feeds uit je rss-lezer importeren. Een handig voordeel dat je heel wat extra werk bespaart. Net als de mogelijkheid om je feeds een eigen kleuren code mee te geven zodat je ze snel kan herkennen. (via)

Bijna een half jaar geleden schreef de New York Times een artikel over de evolutie van het lezen. Waarbij het leesgedrag van een doorsnee Amerikaanse familie wordt geobserveerd.

Hierbij viel het vooral op dat de kinderen in contrast met hun ouders gemakkelijker de stap zetten naar de digitale versie van media, op het internet, door middel van allerhande elektronische toestellen. Hetgeen erg contrasteert met de fysieke kranten, tijdschriften en boeken die hun ouders lezen.

Maar heel wat meer mogelijkheden bieden om meer uit het bericht te halen door de nabijheid van tal van andere diensten. Je kan ook heel wat sneller tussen verschillende bronnen surfen dan dat je dat met de klassieke vormen van die media kan doen.

Samen met heel wat andere mogelijkheden tot recreatie, communicatie en het zelf aanmaken van content. Al blijven sommige media, zoals het papieren boek, momenteel nog steeds geschikter voor het lezen van fictie. Of dit blijft duren zal wellicht afhankelijk zijn van hoe goed de digitale variant de fysieke zal kunnen emuleren.

Opmerkelijk is ook dat door de mogelijkheden van het digitaal lezen heel wat meer mensen terug zijn beginnen lezen. Niet dat je dat bij het teletekst lezen ook niet kon, maar dat was een minder prominente activiteit bij het tv kijken.

Er is dus wel degelijk een evolutie naar een meer persoonlijke wijze van interactie met de media en de inhoud die jou aanbelangt. Het is dan ook belangrijk om hier de nodige media vaardigheden voor te hebben en blijvend geprikkeld te worden over allerlei vernieuwingen hierover.

Zou dat geen onderdeel van de dagelijkse werking van openbare bibliotheken kunnen worden?

Er bestaan heel wat films over rampen met asteroïden, nucleaire wapens en andere explosieven. Waarbij je duidelijk te zien krijgt wat de impact van zo'n gebeurtenis op de wijde omgeving zoal zou kunnen hebben.

Wellicht heeft dit het Australische ontwerp bedrijf CarlosLabs geïnspireerd om een mashup te maken. Bestaande uit Google Maps en de weergave van de verschillende impact zones van allerlei bommen.

De centrale cirkel stelt de plaats voor waar de meeste mensen binnen de 24 uur zouden sterven. In de volgende cirkel zijn dat derdegraads brandwonden, de roze cirkel daarna duid op tweedegraads brandwonden (zoals wonden van kokend water) en de uiterste cirkel heeft eerstegraads brandwonden (zoals bij een zonneslag).

Een schrikwekkende manier om vast te stellen hoe de atoomwapens sinds Nagasaki en Hiroshima steeds zwaarder zijn geworden. Maar nog steeds niets zijn vergeleken met de brute kracht dat een asteroïde kan aanrichten.

Hetgeen ook meteen aantoont dat dit minstens even ernstig moet genomen worden als de andere bedrijgingen. En waarvoor er al heel wat NEO (Near Earth Object) opspoerings initiatieven zijn opgericht. Waarbij computer programma's de hemel afspeuren aan de hand van enkele bepalende parameters.

Een last die in Amerika op de schouders van de NASA rust. In Europa is dat het werk van de EUNEASO, dat de afkorting voor "EUropean Near-Earth Asteroids Search Observatories" is. Andere gelijkaardige organisaties kan je via deze pagina terugvinden.

Pages