'According to Devin' is een Tumblr strip blog. Een van cartoons is 'trust me the last one works every time'. Een verwijzing naar de laatste aangegeven manier om het grote publiek te bereiken. Die hij naar mate hun succes gesorteerd heeft.

Een overzicht van alle mogelijke media die je in een communicatieplan zou kunnen aanwenden. Dat de waarde van mond aan mond reclame extra in de verf zet.

Technology and social media continue to grow at an exponential rate. societies' relationship with technology is increasingly causing greater preoccupation with the number of connections, followers, or friends, rather than the quality or tangibility of these relationships. our inherent notion of relationships is a intuitive interaction which includes a mutli-sensory experience and a physical presence. However this ideal, is widely being replaced by virtual interactions and a ‘cyber’ existence via texts, tweets, and status updates.

"Everything Broken" is een visuele metafoor voor de wijze waarop je technologie en sociale media gebruikt. In het bijzonder bij het leggen en onderhouden van contacten. Dat, zoals de kortfilm aangeeft, niet als een volledige vervanging van menselijke contacten kan gelden. (vimeo via kuriositas)

"The Bystander Effect" van CommitStrip illustreert mooi hoe het versturen van een boodschap met veel geadresseerden niet altijd de beste manier is om een probleem snel te verhelpen. Een psychologisch fenomeen waarbij individuen niet ingrijpen of hulp bieden in een noodsituatie wanneer anderen aanwezig zijn. Hoe groter de groep omstaanders hoe onwaarschijnlijker het wordt dat iemand van hen hulp zal bieden.  (CommitStrip via GaS)

Na de recente schietpartij in een Amerikaanse school rijzen er veel vragen op, onder meer bij kinderen. Zoals de afbeelding hierboven, waarin Pakistaanse kinderen uit Karachi hun medeleven betogen, aantoont. Caitlin Doughty van "ask a mortician" geeft daarom advies over hoe je hier het best met kinderen over kan spreken. (via nerdcore)

De Conan Show maakte een reeks waarin senioren technologie lessen krijgen van Bob. Die op satirische wijze toelicht wat de voordelen van de moderne communicatie middelen (sms, Twitter, Google Plus, ed.) zijn en hoe je ze moet hanteren.

Hoewel het vooral humoristisch bedoeld is raakt het wel aan de kern van de dingen waar zowel voor het lesgeven als erna aandacht moet zijn. Met name door een antwoord te voorzien op vragen als "wat heb ik er aan", "gebruiken andere uit dezelfde leeftijdsgroep dat ook", "is het vlot aanleerbaar", enz. Waardoor het ondermeer als ijsbreker kan fungeren bij het geven van echte sessies  (via laughing squid)

Facedeals is een systeem waarbij je gezicht herkend wordt om automatisch Facebook check-ins deals te genereren. Zodat je op maat gemaakte voordelen aangeboden krijgt. Net als Google de reclame op je surfgedrag afstemt om het voor jou en voor de consument potentieel interessanter te maken.

Hetgeen dankzij dit, nog in ontwikkeling zijnde, concept wordt dit ook vertaald buiten de klassieke computer omgeving. Om ook op verplaatsing een gerichter en persoonlijkere manier te communiceren. Iets waar Google dankzij de technologie voor hun speciale bril wellicht ook niet al te ver van verwijderd zal zijn. (via laughing squid)

Vandaag verwijst de Google doodle naar Heinrich Rudolf Hertz (22 februari 1857 – 1 januari 1894). Een Duitse natuurkundige die voor het eerst radio golven verzond en ontving. Hetgeen het pad effende voor tal van technologieën (radio, televisie, radar, ed.). Zo evolueerde de draadloze communicatie bijvoorbeeld van draadloze telegrafie naar WiFi.

Het zal dan ook niet verbazen dat hij daarvoor reeds op tal van verschillende wijzen geëerd werd. Zo werd, naast tal van andere eerbetoningen, de eenheid "hertz" of "Hz" in 1930 vastgelegd en werd een krater op de maan naar hem genoemd.

In vergelijking met vorige doodles waarbij Javascript en HTML5 werd gebruikt is deze gemaakt aan de hand van een eenvoudige gif. Mogelijk een verwijzing naar de vereenvoudiging dat Heinrich Hertz op het theoretische werk van James Clerk Maxwell had gemaakt. (via google met wikipedia)

“Digitals” is een kortfilm van Chris Crutchfield waarin hij op melodieuse wijze de overvloed aan digitale communicatie aangeeft. Hij inspireerde zich hiervoor op zijn eigen leven waarin hij kort na mekaar een e-mail, een sms, een telefoon bericht, Facebook berichten en Tweets ontving. Een herkenbare situatie die de vinger op de wonde weet te leggen. (via laughing squid)

Bij presentaties kan er al wel wat fout gaan. Zoals het filmpje "Every Presentation Ever" van Tripp Crosby en Tyler Stanton aantoont. Dat ze ter promotie van het boek "Habitudes for Communicators" door Dr. Tim Elmore, maakten. Een zowel grappig als soms pijnlijk herkenbare oplijsting. (via laughing squid)

"Have You Seen This Dog?" is een flyer met scheurstrookjes die je naast de kantoren van het New-Yorkse "The Barbarian Group" kan terugvinden. Met een humoristische inslag door het traditionele gebruik hiervan op zijn kop te zetten.

Een niet alleen leuk, maar ook interessant als promotie concept. Door bijvoorbeeld de hond op de strookjes door een film of boek te vervangen. Met op de strookjes de locatie van het werk en enkele inhoudelijke thematieken. Met op de andere strookjes mogelijk verwante werken indien er geen dubbels van in huis zijn. (via laughing squid)

Tijdens het weekend heb ik gemerkt dat Facebook de persoonlijke berichten inbox heeft aangepast en er zelfs enkele nieuwigheden heeft aan toegevoegd. Onder meer dat je nu een @facebook.com mail adres kan koppelen aan je account. Wel jammer dat je voor de pagina's of groepen die je (mee)beheert geen aliassen krijgt of kan krijgen. Maar wie weet komt dat er op termijn ook nog bij, ik heb alvast de suggestie doorgegeven.

Tenreks, egelachtig dieren, komen enkel in de oostelijke regenwouden van Madagascar voor. Wat hen nog unieker maakt is dat ze met hun stekels onderling communiceren. Door met speciale stekels, die verschillen van de andere, als enige zoogdier stridulatie gebruiken. Een techniek waarbij je geluid maakt door het tegen mekaar wrijven van lichaamsdelen, zoals ook krekels doen.

Iets dat een filmploeg van BBC Earth wist vast te leggen. Al hebben ze de geluiden weliswaar aangepast zodat ze ook voor mensen hoorbaar zijn. Want de meeste frequenties zijn te hoog voor het menselijk auditief bereik. Daarom had de ploeg een vleermuis detector met zich meegenomen die ultrasonische geluiden kon opvangen.

Een communicatie systeem, dat volgens wetenschappers, 's avonds ook wel zou gebruikt kunnen worden om zich via echolocatie te oriënteren. (via Britannica en Wikipedia)

Onlangs kwam een groep amokmakende ULB studenten die met Rayanair uit het Canarische Lanzarote wilden vertrekken in de problemen. Enkele van de studenten weigerden namelijk om een extra toeslag voor hun te zware bagage te betalen.

Een verhaal dat de kranten haalde en waar de low-cost maatschappij gisteren op reageerde. Door onder meer te verwijzen naar een YouTube filmpje dat uitlegt hoe je voldoende kleren voor twee weken in een rugzak van 10 kg kan krijgen. Een tegelijk ludieke en informatieve manier van communiceren.

Dead drop's of letter boxen zijn een locatie die mensen toelaat, om zonder mekaar te hoeven ontmoeten, in het geheim voorwerpen door te geven. In contrast met de live drop waar de deelnemers mekaar wel moeten ontmoeten voor het uitwisselen van voorwerpen en/of informatie.

Een concept dat voornamelijk uit de spionage wereld bekend is en waar Aram Bartholl gebruik van maakt door zulke plaatsen, doorheen New York, op te zetten. Door USB sticks op publiek toegankelijk plaatsen te integreren. Met de bedoeling om mensen aan te zetten om op anonieme wijze bestanden off-line te delen.


Hetgeen hij in het kader van zijn residentie voor Eyebeam doet. Een non-profit kunst en technologie centrum dat de bedoeling heeft om deze in combinatie aan het grote publiek te verspreiden. Om de rol van nieuwe media als een grote bron van betekenisvolle culturele producties aan te geven. Daarom bevat elke stick een readme.txt die het project uitlegt.

Iets dat vlot herwerkt kan worden om er bijvoorbeeld een (digitale foto) zoektocht van te maken. Waarbij er telkens een foto of een raadsel van de volgende plaats op de stick zou kunnen staan. (via laughing squid)

Vorige week kon je in de media vragen horen over het opstellen van zendpalen voor de voorziening van draadloos internet. Een vraag die reeds eerder gesteld werd bij het plaatsen van gsm masten. Toen werd er beslist om masten te delen in plaats van elk zijn eigen mast te geven.

Het is dan ook eningsinds raar dat de hele discussie nu opnieuw overgedaan wordt. Vooral omdat er in ons dagelijks leven reeds zoveel draadloos dingen zijn. Zoals afstandsbedieningen, modem/routers met Wi-Fi, GSM's, internet op Smartphones, Bluetooth headsets voor het handenvrij bellen, radio gestuurde wekkers, DBTV bij televisietoestellen, luidsprekers, elektriciteit masten, GPS toestellen en tal van andere.



Een problematiek waar het SMAVNET (Swarming Micro Air Vehicle Network), ontwikkeld door het Zwitserse EPFL, goed van pas komt. Het zorgt namelijk voor een gedecentraliseerd communicatie netwerk. Iets waarvoor ze zich lieten inspireren door de manier waarop mieren communiceren.

Dat ervoor zou kunnen zorgen dat er net als bij vliegtuig vluchten vanaf Zaventem, aan een soort evenwichtig spreidingsplan gewerkt wordt. Maar ook een middel zou kunnen zijn om voor extra capaciteit te zorgen in occasionele piek momenten. Ook bij rampen, zoals de bron reeds aanhaalt, zou dit een interessante manier zijn om vrij snel een cummunicatie infrastructuur te kunnen opzetten. (via dvice)

In de kortfilm "To Claire; From Sonny" schrijft een zeventienjarige jongen zijn gevoelens neer om met het verlies van zijn geliefde om te gaan.

In maart had ik het al is over Chat Roulette en de problemen die er bij het gebruik ervan opdoken.  Met name de vrij regelmatige verschijning van lichaamsdelen.  Dat samen met het snel "nexten", aan de hand van je webcam beeld, een leuk concept wist te kelderen.

Iets dat ook de mensen achter "Blurry People" hebben opgemerkt.  Door een oplossing te bedenken waarbij je met een volledig wazig beeld begint.  Om afhankelijk van de lengte van de chat een steeds duidelijker beeld te krijgen, zowel letterlijk als figuurlijk.

Aangezien je je hiervoor wel moet aanmelden is het wel iets minder laagdrempelig het origineel. Dat je zonder inschrijvingsverplichting kan uittesten of waarvoor je meteen een accountje kan maken.  Jammer genoeg zonder Open ID mogelijkheid, maar een goed hulpmiddel tegen "ongewenst bezoek". Of het even snel ingeburgerd zal geraken als zijn voorganger valt nog af te wachten.  (via)

Guido De Padt werd ongeveer een jaar geleden aangesteld als Regeringscommissaris voor de interne audit van de federale overheid. Waarvoor hij onlangs samen met de commissie leden verspilling.be heeft opgericht. Een site die de burger toelaat om zijn input over overdreven uitgaven te geven.

Een initiatief dat de betekenis van het woord “audit” in ere houd.  Aangezien dat woord afgeleid is van het Latijnse werkwoord “audire”, hetgeen luisteren betekent.   Iets dat in de aanloop naar de verkiezingen erg lijkt geïnspireerd te zijn op hetgeen Obama voor de Amerikaanse verkiezingen deed.

Hopelijk worden de gegeven reacties ook daadwerkelijk gebruikt.  Zodat er na "actieve openbaarheid" ook mogelijkheden worden voorzien voor "actieve participatie".

Een gelukskoekje of "fortune cookie" is zowel een gebakje als een traditie. Waarbij een combinatie van bloem, suiker, vanille, olie en een wijsheid of vage voorspelling gecombineerd wordt. Een gebruik dat in de 20ste eeuw gepopulariseerd werd door Japanse emigranten die naar Amerika trokken.

De huidige versie steunt dan ook op het Japanse recept. Maar kom je voornamelijk in als een dessert in Chinese restauranten tegen. Ironisch genoeg is dit gebruik niet zo gekend op het Chinese vasteland en Taiwan.

Hun herkomst zou in de 19e eeuw liggen. Toen men in het Japanse Kyoto het doosje bij Omikuji verving door een gebakje. Omikuji is dan weer een tempel traditie waarbij je willekeurig een doosje of papiertje uit een stapel haalt om je fortuinlijke voorspelling te kennen.


Maar het zou even goed uit China kunnen afstammen en in de daaropvolgende eeuwen zijn overgewaaid. Volgens sommige legendes zou dit namelijk in de 14e eeuw ontstaan zijn. Toen de Mongolen China bezet hielden. Werd er namelijk van maancakes gebruik gemaakt om een datum voor de opstand te verspreiden.

Een gebakje dat traditioneel het jaarlijks terugkerende maanfestival hoort en daardoor dus ook geen argwaan wekte.  Al werd er die ééne keer wel de dooier in het midden van de maancake uitgelaten.  Zodat er op die plaats een bericht op een stukje rijstpapier kon worden meegegeven.

In de wetenschap dat de Mongoolse overheerser niet tuk was op het gebak. Hetgeen hen de kans gaf om een vroegtijdige ontdekking te vermijden.  Want het bericht met : "Op de vijftiende van de achtste maand gaan we de Mongolen doden." was vrij expliciet.  Het plan was succesvol en luide het begin van de Ming dynastie in.

Onlangs merkte ik dat de bibliotheek van Vlissingen nu ook op Facebook terug te vinden is.  Net als tal van andere bibliotheken registreerden zij zich als een persoon.  Dat terwijl er toch heel wat sites, zoals BoingBoing en The Daily Show, gebruik maken van "fan pages".  Meteen een goede reden om de drie mogelijkheden is te vergelijken.


Waaruit blijkt dat elke mogelijkheid zijn eigen voordelen bied, maar een gewoon persoon toch de meeste voordelen en het grootste gebruiksgemak bied.  Zeker omdat je net als bij groepen vlot met meerdere beheerders kan werken door onder dezelfde naam aan te loggen.  Maar ook omdat je aan je persoonsprofiel nog heel wat groepen en pagina's kan toevoegen.

Het is met andere woorden een eenvoudigere manier om met meerdere aan community building te doen en tegelijkertijd ook de interne communicatie te verbeteren.  Waardoor het qua einddoel enigsinds verschilt met de hierboven vermelde pagina's.  Die door één persoon onderhouden worden en al dan niet volautomatisch lopen.