"Paper age" is een animatie waarin een dinosaurus doorheen een papieren leefwereld beweegt. Tot die een tablet tegenkomt en de resultaten op de Google zoekopdracht "leistungsschutzrecht" leest. Waarna het, dodelijk gewond, zijn laatste stappen zet alvorens op de tablet te sterven. Hetgeen als een metafoor staat voor wat een Duitse wetsvoorstel kan veroorzaken.

Blinky is een kortfilm van Ruairi Robinson. Over een jongen die voor zijn verjaardag een robotisch speelvriendje krijgt. Zodat hij steeds iemanand heeft om mee te spelen, maar ook om zijn ruziende ouders te doen vergeten. Tot wanneer de jongen de robot beu wordt ...

Een verhaal dat uiteindelijk de drie wetten van de robotica niet echt zal opvolgen. Die door de science fiction schrijver Isaac Asimov reeds in 1942 geïntroduceerd werden. In het kortverhaal "Runaround", ook al kwamen ze daarvoor ook al gedeeltelijk in eerdere verhalingen aan bod. Met de bedoeling om het stramien aan verhalen dat in de lijn van het Frankenstein verhaal liepen te doorbreken.

0e Wet : Een robot mag geen schade toebrengen aan de mensheid, of toelaten dat de mensheid schade toegebracht wordt door zijn nalatigheid.
1e Wet : Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt.
2e Wet : Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden,
behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet.
3e Wet : Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet.

Hoewel het over drie regels gaat is er achteraf nog een extra wet bijgeschreven. Maar omdat deze als belangrijker dan de eerste werd aanschouwd werd dit de nulde wet en kwam het voorlopige eindtotaal op vier te staan. Een aantal regels die zowat tot de vaste standaard zijn uitgegroeid wanneer er over robots gesproken wordt. Zeker nu artificiële intelligentie steeds dichterbij lijkt te komen. (via Wikipedia)

De RMS Titanic was het grootste passagiersstoomschip ter wereld. Dat van het Engelse Southampton naar New York afvaarde op 10 april 1912. Om vier dagen later rond 23u40 een ijsberg te raken en om 2:20 te zinken.

Hetgeen zware problemen met zich meebracht aangezien er zo'n 2223 mensen aan boord waren en er slechts reddingsboten voor 1178 mensen voorzien waren. Aangezien de toenmalige regels er niet meer vereisten en het als onzinkbaar bestempeld was.

Met als resultaat dat zo'n 1517 mensen stierven. Waardoor het één van de dodelijkste maritieme rampen uit de geschiedenis werd. Waar Expedition Titanic je een beter zicht op geeft. En voor tal van wijzigingen zorgde in de regelgevingen.


Vier jaar later zou het zusterschip de Britannic in soortgelijke omstandigheden zinken.  Na geraakt te zijn door een torpedo of door op een mijn gevaren te zijn.

Ook op de Olympic, het andere zusterschip, had de ramp met de Titanic gevolgen.  Er brak onder de bemanning namelijk een staking uit omdat er onvoldoende zeewaardige reddingsboten waren.  Iets waar de maatschappij iets aan deed om aan de eisen tegemoed te komen.

Een verhaal waar James Cameron in 1997 een verfilming van maakte.  Waarbij bepaalde gebeurtenissen zoals de kapitein die samen met zijn schip ten onder ging en de op hun post blijvende muzikanten beter gekend werden. (afbeelding, via)

Dankzij een bericht van BoingBoing kreeg ik iets te horen over IMMI of het "Icelandic Modern Media Initiative". Dat ondertussen een gestemd en goedgekeurde wetgeving is.  Met de bedoeling om ondermeer journalisten en klokkenluiders beter te beschermen.

Voor de samenstelling van deze regelgeving inspireerde de Ijslanders zich op tal van reeds bestaande maar nooit verenigde regels uit andere landen en staten.  Zoals de in 2005 aangenomen Belgische wet rond het bronnengeheim.

Persvrijheidsgraad, hoe donker hoe slechter. (Wikipedia)

Een wetgeving waarbij één van de inspiratie bronnen bij de Ijslandse Kaupthing bank lag.  Die in 2008 door een rechtelijke beslissing een verhaal dat de het Ijslands journaal wou brengen verhinderde.  Omdat deze, volgens de bank, onrechtmatig via WikiLeaks publiekelijk bekend werd gemaakt.

Hopelijk weet dit voorbeeld zowel nationale, als Europese, als Internationale regelgevers te inspireren om hetzelfde te doen.  Zodat er jaarlijks op de derde mei wel degelijk iets te vieren valt voor de, door de VN uitgeroepen, dag van de persvrijheid.  Zeker als die net voor de Europese dagen van 5 en 9 mei vallen.

Om te vermijden dat dit gebeurde gingen alle actoren (BEA, VVBAD en Bibnet ) samen rond te tafel zitten om hier iets aan te kunnen doen.  In afwachting van die gesprekken wordt het voorgaande gedoogbeleid verlengd tot er een akkoord is.  Dit wil ook zeggen dat je ondertussen dan ook geen nieuwe games meer aan je collectie mag toevoegen.

Een situatie waar ook Nederland in 2006 mee geconfronteerd werd.  Met als resultaat dat er enkel nog games met een PEGI-code mochten worden uitgeleend, tenzij ze educatief waren.

Voor die games was er bovendien een uitdrukkelijke toestemming nodig van de uitgever/producent die door het NBD-Biblion moest bekomen worden.  Hierdoor kwamen er slechts met mondjesmaat nieuwe games uit die de bibliotheken aan hun collectie konden voegen.

Waardoor die ook niet meer zo up-to-date en aantrekkelijk waren voor de gebruiker.  En zodoende verdwenen de meeste van die collecties uit de bibliotheken.  Wat bijzonder jammer is, want ook niet-educatief gelabelde games kunnen je heel wat bijbrengen.

Ik kijk dan ook uit naar de inhoud van dit akkoord voor Vlaanderen.  Hopelijk merkt het BEA ook dat een gelijkaardig akkoord als in Nederland voor beide partijen nadelig is en krijgen we een aparte regeling voor niet commerciële instanties.

Met dank aan Henk voor het Nederlandse retrospectief.

Het wetsvoorstel van de Franse minister van Cultuur (Christine Albanel) rond de bestraffing van het herhaaldelijk betrapte downloaders van illegale software, is door de lokale Senaat verworpen.  Omdat deze het oneens is met de zwaarste straf die het voorstel oplegt, namelijk het ontzeggen van de toegang tot het internet.

In haar argumentatie haalt ze hierbij aan dat dit de gelijkheid tussen de mensen zou gaan verbreken.   Maar dat dit bovendien ook erg problematische gevolgen kan hebben voor alle andere diensten die via dit mediuum lopen, zoals de telefoon bijvoorbeeld.



Ook de Europese Commissie volgt deze zaak op en heeft de Franse overheid al laten weten dat er van deze vorm van sanctioneren geen sprake kan zijn. Omdat ze de Europese conventie van de rechten van de mens overtreden.

Het lijkt mij alvast een erg goede zaak dat men hier erg voorzichtig mee omspringt. Want het internet krijgt een steeds belangrijker wordend aandeel in ons leven.  Het zou dan ook bijzonder onbezonnen zijn om hier mensen volledig van te gaan afsluiten.

via

Een Duitse rechter heeft onlangs verklaard dat IP-adressen niet tot de persoonlijke gegevens behoren.  Hierdoor mogen deze door internetproviders voor een langere tijd worden bewaard.  Iets waarmee privacy groeperingen bijzonder ongelukkig zijn.


Hierdoor zal onder andere Google zulke adressen mogen opslaan om te zien hoe haar diensten worden gebruikt.  En wie naar wat zoekt, zeker als je bij hen een mail adres en profiel hebt.

Al lijkt mij dat wel een rare uitspraak, want je kan via een ip-adres wel te weten komen in welk land je woont door de specifieke ip-ranges.  Waarna je eveens kan nagaan welke binnenlandse providers welke van deze ranges geruiken.  En als je dan nog wat goed doorzoekt kan je ook te weten komen in welke regio dat adres plaats heeft.  En dat is toch allemaal wel persoonlijke informatie?

via