In deze variant op het spel monopoly worden de fysieke eigendommen geruild voor virtuele sociale diensten.  Enkel de betalingswijze is voor het gemak bewaard gebleven en helpt om PayPal transacties te simuleren. Dat je zelf kan bijmaken (1, 5, 10, 20, 50, 100, 500) of bijbestellen indien je het spel niet voor handen hebt.

Dat in 1903 ontstaan toen de quaker, Elizabeth Magie, een spel ontwierp dat de bedoeling had om het "Single Tax on Land" van Henry George proefondervindelijk uit te leggen welke er de inherente nadelen van waren.

Om in 1924 onder de naam "Landlord's Game" gecommercialiseerd te worden.  Een concept dat al vrij snel werd overgenomen door anderen en vaak op de stad waarin het werd verkocht werd gemodelleerd.

Onder de impuls van de Britse geheime dienst werd de lokale fabrikant gevraagd om in 1941 speciale versies te ontwikkelen. Die krijgsgevangen dankzij liefdadigheidsinstellingen, die de geheime diensten hielpen opzetten, ontvingen. Waarin verborgen kaarten, kompassen, echt geld en andere handige ontsnappingsaparatuur bevatte.

Enkel de dobbelstenen werden toen vervangen door een draairad als oplossing tegen het tekort aan materialen.  Iets waar de vele huidige variaties en virtuele versies geen last meer van hebben.

En wellicht aan bod zal komen in de binnenkort verschijnende documentaire "Under the Boardwalk: The MONOPOLY Story".  Net zoals het jaarlijks wereld kampioenschap en de verfilming waar Ridley Scott sinds november 2008 mee bezig is. (via)

Door de financiële crisis worden de huidige bewandelde paden herbekeken en vergeleken met hoe het er vroeger aan toe ging. Waardoor heel wat wereldleiders nu terugkeren naar eerdere modellen. Met name die van de gestuurde economie.

Om deze evolutie duidelijker toe te lichten, maakte Econstories.tv een filmje die de verschillende visies en hun voornaamste protagonisten naar voren brengen.

De Britse econoom John Maynard Keynes wiens ideeën een centrale invloed op de moderne macro-economie hebben, zowel in theorie als in praktijk. Hij pleitte voor een interventionistisch overheidsbeleid, die aan de hand van tal van maatregelen de negatieve effecten van economische recessies en depressies zou verzachten.


Terwijl de Oostenrijkse econoom Friedrich August von Hayek dan weer bekend is vanwege zijn verdediging van het klassieke liberalisme en de vrije markt economie ten opzichte van socialistische en collectivistische gedachten.

Een mooi voorbeeld van infotainment met andere woorden. Dat de economische achtergrond bij de recente gebeurtenissen al heel wat toegankelijker weet te maken.

Misschien kan dit zelfs als lesmateriaal gebruikt worden, aangezien ex-minister Frank Van den Broecke reeds eerder verklaarde dat hij meer economische basistermen via de schoolse opleiding wou meegeven.  (via)

Dit is het  vervolg op het eerste deel van de oude beroepen trilogie.  Waarbij een zestal oude beroepen de revue passeren.  Van boven naar onderen zie je een rietsnijder, een rijshoutsnijder, een putjesschepper, een petroleumhandelaar, een mandenvlechter en een kolenboer.


Rietsnijder is een beroep dat sinds reeds lang in onze contrijen heeft bestaan, maar door de mechanisering is verdwenen.  Het riet zelf werd vooral gebruikt als fertilisator en dakbedeking, maar ook als pen.  Zo maakte Vincent van Gogh hiervan gebruik door er een scherp punt aan te snijden om er mee te tekenen.

Raar genoeg is het woord "snijder" enkel een synoniem voor een kleermaker.


Een ander beroep waarbij de bewerkte middelen langs watervlakten voorkomen is de rijshoutsnijder, een houtsnijder van rijshout dus.  Waarbij het grote werk is overgenomen door machines, maar het kleine werk nog steeds wordt uitgevoerd.  Denk maar aan meubelmakers en restaurateurs.


Een putjesschepper was iemand die de beerputten leegde.  De moderne versie daarvan zijn de beerwagens waarbij een slang de manuele bewegingen van zijn voorganger overneemt.  Al gebeurt dat ook nog enkel voor wc's die niet aangesloten zijn op het rioolsysteem.


De petroleum handelaar was iemand die rondreed met een vaak kleine tank waarin die de petroleum bewaarde.   Die je dan kon kopen voor je eigen doeleinden, zoals het aanvullen van de brandstof voor de petroleumlampen.

In de afgelopen maanden zijn zowel de vervoerders, als de leveranciers van mazout, benzine en andere variaties op het pure basisproduct vaak in het nieuws gekomen.  Door de hoge prijzen aan de pomp en voor het aanvullen van mazout ketels waarvoor gezamenlijke inkoop acties werden opgezet door gemeentelijke OCMW's.


Een mandenvlechter is een handwerker die manden en ander vlechtwerk vervaardigt uit natuurlijke materialen zoals wilg, rotan, stro, riet stengels ed   Maar die nog enkel door hobbyisten wordt beoefend.  Omdat dit een bijzonder arbeidsintensief proces is en lage loon landen dit veel goedkoper kunnen afleveren.


De kolenboer is zowat één van de weinige ambachten die ik als kind nog heb weten mee te maken omdat we thuis stookten met een kachel.  Dit hield in dat je net als met hout voor een open haard, kolen in de kachel bleef toevoegen om de temperatuur aan te houden.  Net als bij de ver vervlogen stoomtreinen uit de verhalen van Agatha Christie of Harry Potter.

Waarbij je de kolenboer belde wanneer de voorraad op een laag niveau geraakt.  Die vervolgens de inhoud van de zaken kwam ledigen in je bewaar ruimte.  Zodat ze de zaken opnieuw konden meenemen.

Een gewichtige job, die nu nog steeds bestaat, maar veel van zijn populariteit verloren heeft ten opzichte van het verwarmen met gas of stookolie.  Bovendien is het verbranden van de steenkool ook niet bijzonder gezond doordat ze heel wat CO2 de lucht instuurt.


In deze reeks valt het mij vooral op hoe heel wat beroepen weliswaar in hun originele vorm verdwenen zijn, maar toch nog als een meer gemechaniseerde versie blijven verder bestaan.  En het zwaardere werk steeds vaker verschuift naar machines of lage loon landen.

In sommige gevallen herbekijkt men zelfs het hele systeem om het geheel volledig te gaan automatiseren.  Een evolutie die zich nu nog steeds voortzet en ervoor zorgt dat er steeds meer hoofdwerk in plaats van handwerk aan te pas zal komen.

Er zijn heel wat beroepen die door de veranderende tijden zijn verdwenen. Daarom dan ook deze trilogie van verdwenen beroepen. Van boven naar onderen zie je een broodboer, een boter smokkelaar, een scharensleper, een voddeman, een veerman en een belleman.

De boter smokkelaar is niet onmiddellijk een officieel beroep, maar je zou je nu toch niemand meer kunnen voorstellen dat er nog iemand boter , zout of suiker zou gaan smokkelen.  Grenswachters wisten toen ook vrouwelijke smokkelaars te betrappen door hen tijdelijk vast te houden in een kantoorruimte.  Die ruimtes zijn  dan goed verwarmd waardoor de mogelijk aanwezige boter smelt en uit de rok ging gaan druppen.


Een voddenman of lorrenboer was iemand die oude kleren kwam opkopen, om ze vervolgens zelf door te verkopen voor hun fabricage.  Waarbij de stoffen per kilo werden verkocht aan de door de voddenman bepaalde prijs.  Maar die je nu gewoon naar de kringloop containers brengt.

Net zoals de scharensleper die evenaans van deur tot deur ging met zijn kar en gereedschap.  En sleepte hij je  messen, maar ook bijvoorbeeld je schaatsen.  Door het goedkoper worden van de te slepen materialen worden deze veel sneller vervangen dan herslepen.  Een beroep dat in de toekomst door zijn ecologische verdiensten een tweede leven zou kunnen krijgen.


Het beroep van veerman is één van die beroepen die deels verdwenen zijn.  Ik zeg deels omdat er nu vaak voldoende bruggen voorzien zijn en er nog enkel voor de langere oversteken nog boten gebruikt worden.  Maar voor het overzetten over een korte afstand met een zelf aangedreven voertuig zal je zo goed als zeker niet meer terugvinden.  Omdat je er eenvoudig weg ook niet meer kan van leven.


De belleman of stadsomroeper is dan weer de persoon die het nieuws van het dorp of de stad kwam verkondigen.  Maar ook de mededelingen van het stadsbestuur en de andere meegeleverde boodschappen, zoals aanbiedingen van middenstanders.

Een voorloper van de later populair wordende communicatie media als kranten, tv en uiteindelijk heel wat later ook het internet.  Op sommige plaatsen gebeurt dit nog wel, maar veel zijn er dat niet.  Wat wel enigszins jammer is want het is wel een leuke manier om aan community building te doen.


Opvallend is ook wel hoe het ecologisch verantwoorde proces er reeds toen inzat.  Al was dat dan vaak meer uit economische noodzaak het geval dan uit convictie.  Door gebruik te maken van duwkaren, bakfietsen, gewone fietsen, houten overzetboten, ed.  Maar ook door ervoor te zorgen dat er materialen hergebruikt konden worden.  Door ze opnieuw te slijpen of door ze via de voddenman terug naar de fabriek te sturen.

Sommige principes zijn dan toch niet zo nieuw, maar de motivatie waarom we ze doen dan weer wel.

De volgende stap in het computergebruik, vooral voor hen die wat meer capaciteit nodig hebben, lijkt te zijn aangekomen.  Nadat Tesla de supercomputer persoonlijk heeft gemaakt.  Die je overal langs elke groot- of kleinhandel kan bestellen.

Enkel het prijskaartje is nog wat aan de dure kant, als je hem vergelijkt met de prijs van een gewone pc.  Dan kost de spc zo ongeveer een vier (4500 euro) tot acht (9000 euro) keer meer.

Maar voor wat hoort dan ook wat.  Met zo'n computer kan je dan ook tot 250 keer sneller informatie verwerken.


Wellicht zal deze vernieuwing in de computermarkt ervoor zorgen dat heel wat mensen tegen een redelijk aanvaardbare prijs van thuis uit zullen kunnen werken.

Waardoor er net zoals vroeger voor de software bedrijfjes, Google incluis, heel wat mensen vanuit een "kantoor in de garage" omgeving zouden kunnen zien uitgroeien en floreren. 

Hetgeen een goede zaak zou zijn voor de economie en de technologische vernieuwingen.

Nu de beurs en de vastgoed sector zware klappen hebben gekregen wordt er gekeken naar levensvatbare alternatieven.  Eén van die ideetjes is het opkopen van stukken woud. 

Niet om het te gaan omkappen en er vee of op te telen, maar om er de vergoedingen voor de geleverde diensten voor te krijgen.  Want wouden zorgen voor het opnemen van CO² en sturen waterdamp in de atmosfeer waardoor het elders kan regenen.


Dat is alvast een idee dat reeds een aantal jaar de ronde doet in discussie tussen overheden onderling.  Op zich wel een goed idee omdat de wouden dan ook naar waarde zouden geschat worden en vanwege de hogere opbrengst niet langer meer gekapt zullen worden.

Het addertje onder het gras is wel dat de overheden hiervoor onderling tot een akkoord moeten zien te komen.  Want momenteel krijg je enkel emissierechten uitbetaald voor nieuw stukken aangelegd bos.  Waardoor absurd genoeg de bestaande bossen niet worden meegerekend.

De perfecte oplossing indien men het ernstig meent met het milieu en de mensen ter plaatse.  Want uiteindelijk worden die bijna gedwongen tot het rooien, omdat de bomen hen anders niet kunnen onderhouden. 

Voor wat, hoort wat met andere woorden.  Al is het dan wel erg belangrijk dat om te bepalen hoe de gelden wordt besteed.  Zo zou het de lokale bevolking hiervan ook een aandeel moeten kunnen krijgen.  Bovendien kunnen zo ook jobs aangemaakt worden voor het vrijwaren van die gronden tegen bosbranden en andere gevaren.

Een concept dat erg mooi in de hand speelt van mijn voorstel voor de Google 100 keer 10 wedstrijd.  Want door de heraanleg van het woud kan daar hetzelfde gedaan worden.  En kunnen er zo enorm grote landen geschikt gemaakt worden voor andere doeleinden.

Als er ook maar iets van wordt gerealiseerd gaat het een heel ander manier naar het milieu en bossen in het bijzonder gekeken worden.  Het zwarte goud zou wel is kunnen verdrongen worden door het groene goud.

via

Gisteren avond stond mijn TV aan en ik hoorde er Frank Vandenbroucke, de Vlaams minister van Onderwijs, vertellen dat hij alle leerlingen wou laten kennismaken met de basisprincipes van de economie.  Met de bedoeling om de berichtgeving rond de financiële crisis beter te gaan begrijpen.  Volgens de minister hebben scholen de verplichting om alle leerlingen de basisprincipes van economie aan te leren.

Iets dat ik wel enigszins raar vind, daar ik rond dit thema tijdens mijn eigen schoolleven geen woord heb gehoord, maar toch begrijp ik die termen perfect.  Het lijkt mij dan ook eerder een geval te zijn van een algemene kennis die je zelf links of rechts moet opdoen.



Om de scholen te helpen om wat meer algemene kennis mee te geven zou de bibliotheek met zijn slogan, het leven van A tot Z, hiervoor een goede partner kunnen zijn.