Ook dit jaar was er in januari weer de CES beurs. Waar mensen van de iPhone Blog de "Crayola ColorStudio HD" opmerkten. Een toepassing dat zich als het digitale alternatief (op de iPad) voor het traditionelere tekenboek aanbied.

Met alle extra's dat het digitale met zich mee kan brengen zoals een grotere mogelijkheid tot interactie, animaties en special effects. En waarbij de stiften door speciale markeerders vervangen worden. (via laughing squid)

Met een gemiddelde wachttijd van minstens twee weken eer je je gekocht kaartje kon gebruiken.  Het waren toen ook de eerste en enige instellingen die je op zondag kon bezoeken.

Het Parijse Louvre museum opende tijdens de Franse Revolutie, in 1793, zijn deuren.  Met de bedoeling om de koninklijke collecties gratis en publiek toegankelijk te maken voor alle citoyens.



In diezelfde geest opende het "Adobe Museum of Digital Media" zijn deuren.  Een volledig digitaal museum van schone kunsten dat je op elk moment van om het even waar kan bezoeken.

Met de bedoeling om aan de hand van een veranderende collectie een plaats reflectie te vormen naar het belang van digitale media in ons leven.

Die door mensen uit de kunst , technologie en zaken wereld zullen worden uitgekozen.  Om zo een discussie in gang te zetten over dat immer veranderende landschap. (via, afbeelding)

De mensen achter zowel Meltmedia als een Mac shop maakten een promotioneel filmpje waarin ze tonen hoe je digitale omgeving in een analoge wereld er zou uitzien.  Waarbij je desktop een echt bureau is, een ober je meerdere malen per dag bedient (als hij niet vastloopt) in plaats van een server, spam blikken in je inbox worden gelegd door een postbode en andere in het filmpje te ontdekken omzettingen.  (via)

Tijdens mijn lessen archiefkunde op de Gentse bibliotheekschool kwam digitaal verval ook aan bod. Met de bedoeling om op de hoogte van deze bewarings gevaren te zijn.  Want na verloop van tijd zullen de gevolgen hiervan merkbaar worden.

Zoals de experimenterende muzikant Patrick Liddell wist aan te tonen. Door een zelfgemaakt filmpje zo'n 1000 keer op YouTube te plaatsen door het steeds opnieuw te up- en downloaden. Waarna zowel beeld als geluid onherkenbaar werden.

Hetgeen voor problemen zal zorgen éénmaal er geen opnames van degelijke kwaliteit meer te vinden zijn.  In de veronderstelling dat de dienst waar je je gegevens in bewaring hebt gegeven niet opgedoekt wordt en je er door het uploaden je rechten niet op verliest.  (via)


Net daarom hebben Andreas Rauber van het "Vienna University of Technology" en Adam Farquhar van de "British Library" onlangs een tijdscapsule aan het Zwitserse Fort Knox in bewaring geven. Met de bedoeling om digitaal erfgoed te bewaren. Samen met de nodige documentatie om er in de komende jaren nog aan uit te kunnen.

Dat de EU voor zo'n 15 miljoen euro sponsort. Met de bedoeling om een manier te vinden dat dit digitale erfgoed kan vrijwaren. Door een test tijdscapsule met PDF's, JPEG's, Quicktime filmpjes, een website en klein java programma op te nemen.

Om na enkele jaren heropend te worden om te zien hoe goed ze in hun opzet geslaagd zijn. Wat er allemaal inzit kan je trouwens hier bekijken en downloaden. (via)

De wereld wordt steeds digitaler en dat kan je ook steeds vaker gaan merken aan allerlei digitale versies van traditionele gebruiksmiddelen.


Zo kan je via deze "EZ-TP Electronic Teaching Trumpet" van Yamaha trompet leren spelen. Op een manier die niemand stoort dankzij de ingebouwde volume controller.

Maar dat zijn niet de enige aardigheden aan het toestel. Het laat je namelijk ook toe om de geluiden te veranderen en je te trainen aan de hand van voorgeprogrameerde of geuploade liedjes.

De digitale variant van de traditionele trompet weet dus aardig in het vat voordelen en mogelijkheden te tappen. Al houd het ook wel wat nadelen in, want je zal al veel afhankelijker van de hard- en software zijn dan bij de niet-digitale variant, die bovendien ook niet hoeft opgeladen te worden.


Een gelijkaardige toepassing bestaat ook voor het (leren) verven. En het mogelijk maakt om heel wat benodigde middelen overbodig te maken. Zo hoef je onder andere geen verf te kopen of een aangepaste ruimte te voorzien.



Ook spelletjes worden herbeken en herwerkt.  Een mooi voorbeeld daarvan is de "Rubik's Touch Cube " die Techno Source ontwikkelde.  Waarbij je aan de hand van aanrakingstechnologie de vakjes op de kubus van plaats kan doen veranderen.

Maar dat is op zich niets speciaals ten opzichte van de niet-digitale variant.  Wat het wel zo speciaal maakt is dat het je zetten onthoud zodat je steeds terug kan keren, het kan je hints geven en hij kan zichzelf oplossen.  Net als bij de eerder vermelde toestellen bied ook dit je ook de kans om het spel op die manier te leren.

Alhoewel het wellicht niet als een afdoende argument zal aangenomen worden om het als educatief materiaal aan te kopen, denk ik wel dat het interessant zou kunnen zijn om ook zulke middelen tot de collectie te gaan voegen.  Net zoals de eerder aangehaalde planten adviseur.

Omdat het verstrekken van informatie en het aanleren van vaardigheden even goed (als niet beter) langs zulke toestellen kan verlopen.  Het is bovendien ook een kans om als instelling, waarbij informatie en kennis sterk aanwezig zijn, aan media introducties te doen en zo mee te blijven evolueren.

Bij het aankondigen van een meer digitale werking ontstaan er vaak discussies over het nut en de gevaren die deze inhouden voor jouw instelling. Waarbij je regelmatig dezelfde of gelijkaardige bemerkingen te horen krijgt.

Daarom is deze korte animatie, die voor de Amerikaanse IMLS WebWise conferentie van 2009 werd gemaakt, even relevant voor andere collectie houdende instellingen.  De geluidloze slideshow versie van deze presentatie kan je overigens hier terugvinden.

Zelf ben ik wel van overtuigd dat het aannemen van digitale gewoontes voor een betere communicatie, zichtbaarheid en efficiëntie kan zorgen.  Maar het kan ook besparend werken doordat je gebruik kan maken van één van de vele gratis diensten.  Zo zou je een blog als website kunnen gaan gebruiken, een wiki voor de interne werking en ga zo maar door.

Al heb je daar dan wel weer enige vaardigheden voor nodig die je jezelf kan aanleren of door het volgen van een cursus.  Waarbij je daarna wel tijd moet maken in je werkrooster om die vaardigheden te kunnen blijven oefenen en ze steeds beter te kunnen gaan gebruiken. (via)

Bibnet heeft gisteren de vele presentaties die op de lanceerdag werden getoond hierboven gebundeld. Die een interessant stukje naslag kunnen zijn, zeker als je er die dag niet was.

Gisteren ging Bibnet (facebook , huisstijl , netvibes , slideshare , twitter , website), het nieuwe steunpunt, van start met een denk- en discussiedag. Wat inhield dat je de mogelijkheid had om gedurende de vele lezingen via Twitter te reageren op hetgeen er verteld werd. Dankzij de speciaal hiervoor opgezette Wi-Fi hotspot.


Maar ook langs de niet digitale weg kon je je mening kwijt door tijdens de koffie en middagpauzes in discussie te gaan met de vele leden van de gesprekstafels (One Agency; Boek.be; Mediargus; Sanoma; universiteitsbibliotheek Gent en de openbare bibliotheken van Brugge, Kalmthout, Gooik, Sint-Agatha-Berchem en Herzele).

Of door op borden te schrijven welke aspecten van de bibliotheek werking je graag zou verbeteren en welke je zoal storen. Wat je eveneens kon aangeven door een rood of groen bolletje te kleven bij de getoonde statements.


Hetgeen best wel leuk was maar ergens kreeg ik er toch een kerkelijk gevoel bij. Misschien omdat de opstelling een kruisplattegrond had en het podium met momenten iets van een (s)preekstoel had. Waarbij vooral de nood tot samenwerking het vaakst te horen was, samen met een verdere uitbouw en dynamisering van de catalogus.

Al wordt er ook al duchtig werk gemaakt van het aanleren van de nodige digitale vaardigheden. Door het onder andere opzetten van een Vlaamse variant die op de fundering van de Nederlandse 23Dingen gebouwd is.


Waardoor de doorsnee bezoeker nog wel even zal moeten wachten eer hij iets van deze vernieuwingen te merken krijgt. Het dichten van de digitale kloof zal dus eerst in de eigen rangen moeten gebeuren. Voorlopig dus nog geen media introducties. Al wisten er wel al wat gastsprekers aan te tonen dat ze er gaandeweg al handig gebruik van wisten te maken.

Zo melde de bibliothecaris van Gooik dat hij Facebook gebruikte om tot community vorming over te gaan. Maar dit ook als communicatie kanaal gebruikte. Waarbij enthousiaste bezoekers hun vrienden en kenissen eveneens langs deze weg kunnen uitnodigen om lid te worden. Die als ze geïntrigeerd geraken steeds in de bib terecht kunnen voor een bondige uitleg hierover.


Ook de zin van het geduldig bouwen aan communities werd aangehaald. Langs deze weg krijgen de bezoekers namelijk de kans om bijvoorbeeld hun ervaringen met mekaar te delen en over lokale thema’s in discussie te gaan. Al werd ook meteen bijverteld dat zo’n opzet niet altijd slaagt, maar dat er veel afhankelijk is van de geleidelijke opbouw. Onder andere omdat zo’n 75% van de bezoekers enkel genoegen zou nemen met het lezen van de inhoud en een minderheid al is iets bruikbaars doormailt of zelf aanmaakt.

Een andere manier om de nieuwe media te introduceren is door bijvoorbeeld een hele fysieke avm afdeling te vervangen door een toegang tot Digileen. Die je zo naadloos mogelijk probeert te integreren in je catalogus, zoals dat voor de bronnen van het Brugse Cabrio gebeurt.


Cabrio is een herwerkte catalogus die het gebruiksgemak en de relevantie van de catalogus voor haar bezoekers probeert te vergroten door heel wat bronnen en relevante informatie via dezelfde interface te koppelen (DBNL, lokale blogs, last.fm , Mediargus , Biblion, …). Een aanpak die veel weg heeft van het concept van de voorlopig nog in demo zijnde bronnenwijzer 2.0 .

Maar ook de samenwerking met de scholen om betere zoekvaardigheden aan te leren is een mooie sprinkplank. Om dit uit te kunnen werken voorziet Bibnet in digitale middelen die ze op het bovenlokale niveau ontwikkelen en dat je met je eigen lokale input kan helpen uitbouwen.


Ook de openVLACC evolueert verder door samen te gaan werken met de Boekenbank. Om nog sneller aanvullingen te zien verschijnen in de Vlaamse catalogus. In ruil hiervoor krijgen zij onderaan de meegeleverde beschrijvingen een link richting de Boekenbank.

De vraag is nu wel of deze officiële start voldoende momentum kan verzamelen om het verschil te gaan maken?!  Want de tijd dringt en de wereld wacht niet met verder te evolueren.  De rol en de werking van de Vlaamse openbare bibliotheken komen ter discussie te staan.


Uit de bespreking van het "Future Talking" onderzoek bleek alvast dat het boek op dezelfde basis is gebouwd als bijvoorbeeld films, games en strips. Namelijk het onderliggende verhaal. Een waarheid die evenzeer opgaat voor de nieuwe digitale mogelijkheden en dus het belang van een multimediale kijk onderstreept.

Ook de manier waarop de bibliotheken zichzelf opstellen zou mogen herbekeken worden. Omdat de huidige manier van werken onvoldoende geschikt zou blijken te zijn in deze steeds digitaler wordende wereld, waarin de evoluties zich steeds sneller gaan opvolgen. Waarbij je je de vraag moet gaan stellen of je een gatekeeper of een gatewatcher wenst te zijn?

Iets dat Jo Caudron bijzonder mooi wist samen te vatten door het Afrikaanse gezegde : "When the music changes, so does this dance." aan te halen.

De hele dag stond dan ook in het teken van broodnodige veranderingen en mogelijke manieren waarop andere bibliotheken, ook wetenschappelijke, deze wisten in te vullen. Zo vertelde de bibliothecaris van de Gentse boekentoren over de voordelen van de digitalisering, door Google. Met de boodschap : “If you can’t beat them, join them.”

Waarmee je dus eigenlijk ook de gewenste houding van de bibliotheken ten opzichte van bijvoorbeeld Wikipedia en het internet in het algemeen kan samenvatten.