Gisteren lanceerde Google het "Culture Institute". De koepel voor reeds eerder opgestarten projecten als het "Art Project", de "Dead Sea Scrolls", de "Mandela's Archives" en de "World Wonders". Waarbij het doel is om meer culturele en historische materialen online toegankelijk te maken om ze te vrijwaren voor de toekomst.

Waarbij je de indruk zou kunnen krijgen dat ze een online versie van "The Smitshonian Institute" lijken te willen gaan nabouwen. Met andere woorden één groot museum bestaande uit diverse categoriën die zowat het hele menselijke bestaan dekken.

Maar tegelijkertijd ook een pragmatischere manier van conservatie. Aangezien gebouwen, materialen en mensen vergankelijk zijn en hun bewaring op langere termijn misschien niet meer mogelijk of haalbaar is. Iets waar organisaties als "UNESCO World Heritage" en "Europa Nostra" zich ook van bewust zijn.

"The Midnight Archive" is een informatieve webreeks dat ik hier al is eerder, zie het rijk der doden, had aangehaald. Voor hun elfde aflevering spraken ze met Mitch Horowitz die hen het verhaal achter het Ouijabord toelicht. (met wikipedia)

De Moai zijn de 887 beelden van het Paaseiland van  menselijke figuren die ergens tussen 1250 en 1500 uit rotsblokken zijn gekerfd. Met erg brede hoofden in vergelijking met hun lichaam. Die een weergave zijn van hun verafgode verouders.

Al blijkt er na een bericht dat "The Easter Island Statue Project" de wereld instuurde meer aan de hand te zijn. Of eerder in de grond te zitten. Want na opgravingen bleek er ondergronds nog een heel lichaam aan vast te hangen.

Hetgeen daardoor erg goed bewaard is gebleven en mogelijk meer kan vertellen over hun cultuur. In tegenstelling met de stenen hoeden die beelden vroeger op hadden. Maar in de loop der jaren kwijt zijn gespeeld. (via mentalfloss met wikipedia)

"The Midnight Archive" is een webreeks die de bedoeling heeft om dingen van het rare tot het obscure in het daglicht te zetten. In de zesde aflevering "The Empire Of Death - Art In Human Bone" wordt er met Paul Koudounaris gesproken.

Die de wereld afreisde op zoek naar ossuarium of knekelhuizen. Ruimtes die dienen als laatste rustplaats voor de menselijke geraamtes. Nadat ze eerst enkele jaren in een tijdelijk graf hebben doorgebracht. Zo vond hij er een zeventigtal terug die hij fotografeerde voor zijn boek "The Empire of Death". (via nerdcore met wikipedia)

Net als bij sprookjes werden slaapliedjes pas in de afgelopen eeuwen neergeschreven met de bedoeling om deze over te leveren.  Waardoor heel wat van die gezongen verhalen verloren zijn gegaan.

Zo kwam het oudst teruggevonden liedje uit de marge van een Romeins manuscript.  Dat onder de naam 'Lalla, Lalla, Lalla, aut dormi, aut lacte' bekend staat.

Iets waar het “Lullabyes of the world” project een mauw probeert aan te passen.  Door geanimeerde slaapliedjes van over de hele wereld in hun eigen taal te laten vastleggen.  Waarbij de beelden, tradities en levensstijl van het land worden weergeven.  (via)

"Heartless : The Story of the Tin Man" is een ietwat langere kortfilm van "Whitestone Motion Pictures". Dat zich op de achtergrond van het populaire kinderboek afspeelt. En je laat zien hoe Tin Woodman, beter bekend als de robot van de groep, ontstond.

Een verhaal dat dus steunt op wat Frank Baum in 1900 publiceerde onder de titel "The Wonderful Wizard of Oz". Waar twee jaar later al een adaptatie van werd gemaakt. Dat de auteur ertoe aanzette om nog dertien nieuwe boeken te schrijven die zich in deze omgeving afspelen.


Waar later nog 26 aanvullingen werden bijgeschreven door voornamelijk Ruth Plumly Thompson en tal van andere auteurs.  Met een eerste verfilming in 1939 die de toon tot opname in de collectieve culturele geheugen zette.

Dat voor de blikken man in het twaalfde boek "The Tin Woodman of Oz" tot een happy end komt.  Hij wordt er namelijk met zijn geliefde, Nimmie Amee, herenigd.  (via)

Elke 6 maanden nodigt de Londense "Work Club" een artiest uit die hun 22 meter lange schoolbord mag komen versieren.  Iets dat de artiest Mat Williams deed in twee dagen.  Door zo'n 20 krijtjes, 288 lijnen en 7697 tekens op het bord te zetten.  Waardoor je een mooi overzicht krijgt van alle zinnen die Bart Simpson ooit op het schoolbord van de "Springfield Elementary School" heeft moeten schrijven.

Hetgeen dan weer kan inspireren voor een eigen interieur of exterieur decoratie.  Door eveneens wanden beschrijfbaar te maken door middel van krijtborden of andere.  Stukken muur van spreuken te voorzien.  Een lokale Banksy, aan de hand van een ontwerp, een muur in bruikleen te geven.  Of in samenwerking met een lokale vereniging, door bijvoorbeeld de grondstoffen te sponseren, seizoen gebonden werkstukken te maken.  (via)

Heavy metal of kortweg metal is een genre dat tussen de jaren 1960 en 1970 ontstaan is uit onder meer blues-rock en psychedelische rock. Waarbij de gitaar solo's, het versterkte en vervormde geluid erg kenmerkend zijn. Met als eerste ambassadeurs Led Zeppelin, Black Sabbath en Deep Purple.

Een genre dat zich ondertussen goed heeft weten te verankeren.  Zo kan je bijvoorbeeld in Colombia een kerk gemeenschap, opgericht door de heavy-metal drummer Christian Gonzalez, die bij zijn vieringen Metal muziek gebruikt.  Of als erg passend begeleidingsmuziek voor het kraaien van een haan.

"Sebastian's Voodoo" is een kortfilm van Joaquin Baldwin die handelt over de moed dat een voodoo popje bij zichzelf moet vinden om zijn vrienden van een gewisse dood te kunnen redden.

Voodoo of Vodu is trouwens oorspronkelijk als een religie in West-Afrika ontstaan.  Die later via de slavenhandel verspreid geraakte over het Caraïbische gebied  en Brazilië.  Waarbij die popjes dienen om de geesten gunstig proberen te stemmen, zodat deze de kwaliteit van het leven enigszins zouden kunnen verbeteren of om je bijvoorbeeld te helpen genezen van een ziekte.

Maar meer daarover kan je in dit artikel lezen of via het National Geographic YouTube kanaal bekijken.

Europa telt vele verschillende talen, culturen en gewoontes. Het is dan ook niet verbazend dat je bij een verplaatsing door zo'n land plotseling verrast wordt door een lokaal gebruik.

Zo kan je in Polen op Paasmaandag beter met een paraplu of water bestendige vest op stap gaan. Je zou onderweg namelijk wel wat water kunnen tegenkomen.

Het is er blijkbaar gebruikelijk om net die dag mensen die zich op straat wagen van water te voorzien door hen op alle mogelijke manieren nat te maken. Iets dat best aangenaam kan zijn bij warm weer, maar beslist geen pretje is als de temperatuur de andere kant opduikt.

Een traditie die al snel uitgroeide van het besprenkelen van jonge vrouwen met geparfumeerd water naar heuse water gevechten. Het mag dan ook niet verbazen dat er die dag heel wat mensen hun huis niet uitdurven.

Ook in de Poolse buurlanden Tsjechië en Slovakije bestaat deze traditie. Je bent dus gewaarschuwd als je hoort spreken van Dyngus Day, Wet Monday, Śmigus-dyngus of Lany Poniedziałek (Polen), Velikonoční pondělí of Pomlázka (Tschechië), Šibačka/Polievačka of Oblievačka (Slovakije).

You Should have seen this is een verzameling van 99 fenomenen die je reeds op het internet zou moeten hebben meegemaakt. Zodat je ook een zekere achtergrond kennis in internet cultuur kan ontwikkelen die handig van pas zou kunnen komen als hier naar gerefereerd zou worden. Noem het maar een inhoudelijke aanvulling op 23Dingen ;-)

Luchtdrummen is het doen alsof je het instrument bespeelt dat in de muziek die je beluisterd zit.  Waarbij er ook vaak wordt meegezongen of gelipsynct.

Een vaak gekender voorbeeld van deze manier van spelen is het bespelen van luchtgitaar, waarvoor er zelfs heuse wedstrijden worden opgezet.  Iets dat Rowin Atkinson erg mooi illustreert.

Afgelopen vrijdag kon je in het KVS terecht om de plannen van LOCUS, de opvolger van oa. het VCOB, te horen te krijgen.  Er werd een brede uiteenzetting gegeven van hoe de vele verschillende culturele actoren beter op mekaar afgestemd kunnen worden en hoe men dit juist ging aanpakken.

Dit moment werd tegelijkertijd ook nuttig gebruikt om de deelnemers uit de verschillende betrokken gebieden via een stembakje te peilen naar hun meningen over enkele voorgedragen stellingen.  Waarop het publiek in de zaal ook meteen het resultaat te zien kreeg.

Aan de hand van deze feedback zal de organisatie analyseren hoe ze het best tegemoed kan schieten bij deze nieuwe formule.  Zo had één van de gestelde vragen betrekking op hoe en waar LOCUS het best haar accenten kon leggen.

De bedoeling van de nieuwe organisatie is om openbare bibliotheken, gemeenschapcentra en cultuurcentra te stimuleren en te helpen bij het nauwer samenwerken   Iets dat de volgende legislatuur ook duidelijker zal worden door een integraal cultuurbeleidsplan die deze nauwere samenwerking aantoont.

Waarvoor drie verschillende groepen ondersteuning zullen aanbieden, namelijk voor ...

"Lokaal Cultuurbeleid, biedt ondersteuning bij voorwaardenscheppende aspecten zoals cultuurbeleidsplanning, management, regelgeving en participatie.

Publiekswerking, spits zich toe op thema's als aanbod, spreding, educatie, publiekswerking, de relatie met het onderwijs, enz.

Cultuur en Samenleving, kan beschouwd worden als een laboratorium waar thema's geëxploreerd worden als gemeenschapsvorming, interculturalisering, openbaar domein ...Hier worden projecten opgezet en instrumenten ontwikkeld die op termijn kunnen doorschuiven naar een van de twee grotere teams."

Hierbij zal er worden verder gebouwd op de reeds uitgewerkte concepten, zoals de bibliotheekweek en "het leven van a tot z".  Maar er zal ook worden gekeken naar de mogelijkheden om met de andere aanwezige lokale actoren te gaan samenwerken.  En om dit zo goed mogelijk te laten verlopen zullen ook de verschillende gemeentelijke beleidsplannen (jeugd- , sociaal- en communicatie) op mekaar afgestemd worden.

Meer informatie kan je vanaf 5 januari 2009 op de nieuwe site van de LOCUS vzw terugvinden.  In afwachting hiervan kan je ook steeds via "het steunpunt in verandering" meer informatie over LOCUS en Bibnet krijgen.

Dat laatste is het nieuwe digitale luik van oa. het VCOB, waaruit alle digitale acties zullen worden opgezet.  Maar hier zal ik het later wat uitgebreider over hebben.

Voor theaters en concerten is de primaire informatiebron niet langer meer de krant maar het internet.

De redenen hiervoor zijn dat je zekere informatie wel op het internet terug kan vinden die dan weer niet in de krant zal staan, zoals bijvoorbeeldde openingsuren en hoe er te geraken.

Maar ondanks deze verschuiving van favoriete informatiebron zijn er nog maar enkele musea die hun informatie op een toegankelijke manier op het internet aanbieden. Wat wel is ten koste van de fysieke bezoeken zou kunnen gaan.

Een interessante verschuiving die zich vermoedelijk ook in andere sectoren zal voordoen.  En die ook het toenemend belang van het internet onderschrijft.  Je zou je dus kunnen afvragen hoe lang het nog zal duren eer deze informatiebron naar waarde zal vertegenwoordigd worden in de bibliotheek?