In "Development of English drama" licht Mindy Ploeckelmann voor TED de ontwikkeling van het theater in Engeland voor. In een animatie van Johnny Chew. Door de motivatie achter de opkomst van deze presentatiewijze te schetsen.

Er waren destijds namelijk heel wat ongeletterde mensen. Waardoor het voor de Kerk moeilijk was om hen de verhalen uit de Bijbel kenbaar te maken. Tot Engelse geestelijken in de elfde eeuw op het gedacht kwamen om hier een verhalende voorstelling van te maken in de kerk. Waarvan de opvoering van hoe Jezus geboren werd in de kerstperiode en gekruisigd rond de paasperiode wellicht de best bewaarde voorbeelden zijn.

Door hun groeiende omvang evolueerde deze voorstellingen al gauw naar rondrijdende achtergronden met podia. Zodat veel meer mensen de kans hadden om dit te zien. Hetgeen ook meer acteurs ging vergen dan dat er geestelijken performers waren, waardoor de lokale gilden werden betrokken. Wat na verloop van tijd evolueerde naar moraliteit stukken en Shakespeare.

 Een ontstaansverhaal dat overal ter wereld, in vele verschillende vormen, tot stand gekomen. In het Westen liggen die wortels voornamelijk in het oude Griekenland en Rome. Die zich wellicht hebben geïnspireerd op de oude Egyptenaren die reeds 2000 jaar voor Christus jaarlijks, doorheen het rijk, een passiespel over de god Osiris opzetten.

"Shinobi Blues" is een animatie over een ninja die onteerd word en zichzelf voor een moeilijke keuze stelt. Leven met die schaamte of zichzelf het leven ontnemen. Een verhaal dat Mike Liu aan de New-Yorkse SVA School of the Visual Arts in het leven riep.

Met zijn titel verwijst hij naar de vroegste term voor een Ninja. Waarvan de leden voornamelijk uit de lagere klasse kwamen waardoor er voor de geschiedschrijving geen literaire interesse in genomen werd in vergelijking met de aristocratische Samoerai.

In contrast met hun rituelen, fatsoen en waarbij er verwacht werd dat je het gevecht of duel openlijk werd aangegaan ontstond er tijdens een onrustige periode van de Japanse geschiedenis een vraag naar mensen wiens daden als niet respectvol werden betaamt door conventionele krijgers.

Waardoor de Shinobi huurlingen zich in verschillende vormen ontwikkelden. Met name als spionnen (hun voornamelijke rol), scouts, huurmoordenaars, oproer stoker, rovers, saboteurs (voornamelijk door brandstichters) en zelfs als terroristen werden ingezet.

Die pas vanaf de 15e eeuw een speciale opleiding meekregen om hun doel te bereiken. Rond die tijd ging het woord Shinobi hen als een geheime groep van agenten omschrijven. Hetgeen later door Sun Tzu in zijn "The Art of War" zal worden opgenomen.

Tegen hun aanvallen werden er voorzorgen genomen en ontwikkeld. Zoals het verborgen opstellen van wapens, gebouwen met valstrikken en struikeldraden die aan alarmbellen verbonden waren. Japanse kastelen werden dan weer op een speciale manier ontworpen zodat ze moeilijk te navigeren waren.

Door hen draaiende gangen te geven die je naar de binnenplaats brachten. Die op hun beurt via blinde vlekken en gaten in de ommuringen in het oog konden gehouden konden worden. Zelfs de vloeren werden zo gemaakt dat ze die luid gingen piepen wanneer je er over stapte of met kiezelsteentjes bedekt waren. En gescheiden gebouwen om branden beter de baas te kunnen.

Waarop de ninja's dan weer nieuwe tactieken gingen bedenken zoals het afleiden van de wachters door bijvoorbeeld een vuur te starten, zichzelf met bladeren te camoufleren en in een boom te kruipen, eendenkroos op het water te smijten om bewegingen onder water te verdoezelen, zich oprollen tot een bal en bewegingloos blijven om de indruk te wekken dat ze een steen waren, en soortgelijke manieren.


Vaak gingen zij verkleed als gewone burgers en waren zij dus niet systematisch in het zwart gekleed wanneer zij tot actie overgingen. Een beeldvorming die van het Bunraku poppen theater werd overgenomen. De performers waren er namelijk in het zwart gekleed om de poppen buiten hun controle te doen lijken bewegen. Op dezelfde manier leken de Ninja onzichtbaar te zijn.

Een onteerde ninja zou dus niet zoals een Samoerai zijn leven moeten ontnemen en zou er ook niet steeds in het zwart bijlopen. De kleding was echter wel vaak dezelfde als die dat door Samoerai werden gebruikt. Al zou dit volgens sommige, zeker voor infiltraties, niet kunnen uitgesloten worden.  (via kuriositas met wikipedia en beelden 1, 2, 3)

"Flip" is een animatie dat ik tijdens het doorneuzen van de winnaars van future@motion 2010 gevonden heb. Waar Jill Hackett, een leerling van de "Ringling College of Art & Design" school, de 5de plaats mee verwierf. Met het verhaal van Emma, een meisje in een pop-up boek, dat zich van haar vaste plaats loswerkt om haar universem te ontdekken.

Een stijl van boeken die tegenwoordig zowel voor kinderen als volwassenen kunnen bedoeld zijn. Maar dit formaat is echter het resultaat van een lange evolutie. Want nog voor de boekdrukkunst bestonden er al beweegbare boeken.

Het oudste bekende voorbeeld zijn de interactieve mechanismen die Ramón Llull (1235-1316) uit Mallorca gebruikte. Een Catalaanse mysticus en dichter die aan de hand van een Volvelle of roterende schijven zijn gedachten illustreerde.

Pas in de 14e eeuw ontstonden de "turn-up" of "lift-the-flap" mechanismen waarmee er ondermeer in de anatomie meerdere dieptes werden weergegeven, van een torso naar een ribbenkast bijvoorbeeld. Zoals de zeven gedetailleerde anatomische lagen die op deze manier in "De humani corporis fabrica" van Andreas Vesalius uit 1543 te aanschouwen waren.

Pas wanneer de uitgever John Newbery in de tweede helft van de achttiende eeuw met de verkoop van boeken voor kinderen begint, gaan ook andere experimenteren met creatieve en interactieve manieren om succes te hebben op deze nieuwe markt.

Een eerste grote succes kwam van de Londense drukker en boekverkoper Robert Sayer. Die rond 1765, een "lift-the-flap" boek ontwikkelde. Waarbij en boek twee overlappende gegraveerde scènes kon hebben en een hele geschetste situatie kon doen veranderen. Begeleid van verzen die de volgorde hielpen te bepalen. Waarvoor hij het hoofdpersonage Harlequin koos naar analogie met de metamorfoses uit het pantomime theaterstuk de Harlequinades.

Dat in de jaren 1820 op andere wijze door William Grimaldi werd uitgewerkt en door nog tal van anderen na hem. Die volgens de thesaurus lijst van "het oude kinderboek" als uitvouwbare-, beweegplaten-, drietrapsprent-, tribade-, uitklapprent-, uitschuifprent-, uitvouwprent-, uitschuifprentboeken of harlequinades bekend staan. Maar waar vaker naar verwezen wordt met het Engelse leenwoord "pop-up boeken". (via universiteit van Noord-Texas, Wikipedia en afbeeldingen 1 en 2)