In de ruimte werd er al gebruik gemaakt van infrarode technologie om de ruimte om de Aarde nog beter te doorgronden. Een techniek dat nu ook aangewend wordt om op zoek te gaan naar nog niet ontdekte restanten van de oude Egyptische cultuur.

Een nieuwe manier om aan archeologie te doen. Waar het BBC programma "Egypt's Lost Cities" onlangs extra toelichting over gaf. Door Dr Sarah Parcak te volgen die, aan de hand van satelieten, onder het zand kunnen kijken. Met als resultaat dat ze tal van steden, tempels en piramides wist terug te vinden.

Iets dat mogelijk is omdat de satelliet een onderscheid kan maken tussen de bouwwerken die met stenen van klei, zoals dat toen steeds het geval was, gebouwd werd. Het materiaal heeft namelijk een hogere dichtheid dan het zand er omheen.

Ontdekkingen waarvan er reeds enkel door opgravingen bevestigd zijn. In het totaal gaat het voorlopig over een zeventien piramides, duizend graftombes en drieduizend nederzettingen. (via BBC met wikipedia)

Oude Egyptenaren hadden een gesofisticeerde methode ontwikkeld om dode lichamen te bewaren voor het hiernamaals door ze te mummificeren.  Hoe dit juist in zijn werk ging toont het bovenstaande animatie filmpje van het Getty museum toont.

Het enige verschil met de realiteit is dat deze vroeger niet op magische wijze uit de Romeinse / Egyptische mummie, die ze Herakleides genoemd hebben, verdwenen.

Maar waarbij de hersenen via de neus werden weggehaald en de ingewanden door een snede in de linkerzij.  Het hart werd op zijn plaats gelaten omdat het als het als de zetel van de ziel werd aanschouwd.  Van de hersenen werd enkel het vocht bewaard, aangezien dit toen als een zinloos onderdeel werd aanzien.

(van links naar rechts : Doeamoetef als jakhals, Kebehsenoef als havik, Hapy als baviaan en Amset als mens)

Om vervolgens in kleine canopische vazen gezet te worden die in de doodskist werden bijgezet.  Waarvan de gebeeldhouwde dekseltjes de vier zonen van Horus voorstelden. Zo bewaakten ze steeds samen met een godin een orgaan (lever, maag, longen en darmen) en een windstreek.

Die in een later stadium vervangen werden door het portret van de overledene.  Samen met enkele handige gebruiksmiddelen die ze in hun tweede leven konden gebruiken, zoals meubelen, juwelen en voedsel.

Al is dit slecht één van de bewust uitgevoerde mummificatie vormen. Aangezien er onder die term ook de aan onbewuste blootstelling aan chemicaliën, extreme koude, een erg lage vochtigheidsgraad, de afwezigheid van lucht of in een vloeistof zijn ondergedompeld wordt verstaan.  (afbeelding 1)

Deze morgend las ik in het tijdschrijft Knack over hoe Louis De Cordier een expeditie had opgezet die een eeuwenoud labyrinth heeft blootlegt.  In dat labyrint bevindt zich, voor in die tijd, verboden kennis.  Kennis die bewaard en opgeslagen is op kleitabletten.

Er zal wel wat tijd overheen gaan eer alle hiërogliefische teksten zullen opgehaald, behandeld, gekopieerd en vertaald zullen worden.  Maar het perspectief om deze inhoud op termijn te kunnen inkijken maakt mij bijzonder enthousiast.  Al was het maar vanwege de persoonlijke interesses en wat het ons allemaal kan vertellen over toen.


Het geeft ons ook een demonstratie in archiveren.  Want na al die eeuwen kunnen die tabletten nog steeds geraadpleegd worden.   Iets dat je in dit computertijdperk via de elektronische weg bijzonder moeilijk gedaan kan krijgen.

Misschien moet er maar is nagedacht worden over wat we op een relatieve korte en relatieve lange periode wensen te bewaren.  De echte essentiële stukken met andere woorden.  Waarvoor er dan naar een permanentere manier van archieven moet gekeken worden.


Je kan hier meer over lezen via : De Standaard (1,2), GrensWetenschap, HBVL, HLN, MetroTime