De kortfilm "finding time" gaat over een jonge wetenschapper die tijdens het uitvinden van tijdreizen zichzelf tegenkomt. Een onderwerp dat sinds kort door de Chinese overheid geband is geworden. Doordat dit ondermeer als een bedreiging voor hun geschiedenis wordt aanschouwd. (via kuriositas)

"The time-travel drama is becoming a hot theme for TV and films. But its content and the exaggerated performance style are questionable. Many stories are totally made-up and are made to strain for an effect of novelty. The producers and writers are treating the serious history in a frivolous way, which should by no means be encouraged anymore."

Als een reactie rond de problemen met de kerncentrale van Fukushima zijn tv zenders zich gaan afvragen of ze nog nucleaire grappen op tv mogen laten zien. In het bijzonder die uit de tv-serie "The Simpsons" waar ze veelvuldig aanwezig zijn.

Waardoor er, volgens de New York Daily News, door de verdelers in Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk zou aan gedacht worden om bepaalde fragmenten te censureren. Hetgeen Pro7, de Duitse verdeler, vandaag aan AFP bevestigde. Maar omdat de nucleaire elementen zo verwoven zitten in de serie gaan ze het houden op afleveringen waarin nucleaire rampen voorkomen.


Een manier om met zulke thematiek om te gaan dat mij heel erg doet denken aan de discussie die er in de VS wordt gevoerd rond de avonturen van Huckleberry Finn. Waarbij mijn het woord "neger" uit het werk van Mark Twain zou willen halen omdat het gevoelig ligt. Iets waar het filmpje van Diana Devine naar mijn mening het perfecte antwoord weet op te formuleren.

Een reactie dat eveneens als een perfect antwoord kan dienen voor de andere hier aangehaalde thema's. Net als de rechtzaak die momenteel tegen de huidige versie van "Kuifje in Congo" wordt gevoerd. (via GVA)

Een student van een Amerikaanse school vroeg zich via Yahoo Answers af of "Is it OK to run an illegal library from my locker at school?"  Zijn nogal stricte privé school heeft namelijk beslist om heel wat boeken op een verboden lijst heeft gezet.  Omdat ze informatie zouden bevatten die het Katholieke geloof  tegenspreekt.   Op de lijst staan er ook heel wat klassiekers zoals bijvoorbeeld "The Catcher in the Rye".

Om te zien wat voor strafmaat er op het schenden van dit verbod stond besloot hij zo'n boek naar school mee te nemen.  En kwam er uiteindelijk met een redelijk lichte straf vanaf.  Een medestudent uit zijn klas Engels zag toen zijn boek en vroeg of hij dit kon ontlenen.  Hij had namelijk gehoord dat het een goed boek was en dat het bovendien verboden was.

Na deze uitleenvraag kwamen er al spoedig anderen. Waardoor de locker van de student al gauw een hoop verbannen boeken ging bevatten. Zo omvat zijn collectie ondertussen al de helft van de opgestelde lijst. Een bewuste selectie om enkel de boeken die een literaire waarde hebben te promoten.

Door deze samenloop van omstandigheden heeft hij ondertussen een eigen geheime mini-bibliotheek, waar enkel hij toegang tot heeft.  Maar op dat detail na heeft zijn werking ook een een catalogus en uitleentermijnen. Waardoor hij heel wat problemen kan krijgen, maar dat neemt hij er graag bij, want voor hij met zijn actie begon was er bijna niemand die een actieve interesse in de boeken toonde. Maar nu leest zowat iedereen die verboden boeken en doen ze hun uiterste best oom ook de anderen te kunnen lezen.

Je zou kunnen denken dat de lokale openbare bibliotheek als een handig alternatief bevoorradingspunt zou kunnen dienen, maar dat blijkt volgens hem niet zo te zijn.  Omdat de meeste studenten er niet durven heen te gaan of omdat hun ouders het niet toelaten.

Om zichzelf enigszins in te dekken kan je wel pas vanaf tweedejaarstudent boeken ontlenen.  Zodat er hem nooit zal kunnen verweten worden dat hij het materiaal ontleende aan studenten die er nog niet matuur genoeg voor zouden zijn.

Het zou leuk zijn als dit een truck zou zijn van de school om de studenten aan het lezen te krijgen. Want iets verbieden heeft, zeker bij tieners, eerder een omgekeerd effect.  (via Neotrama)

De laatste dagen heb ik enkele mooi voorbeelden van censuur detectie via het internet gezien.  Waarbij publiekelijk beschikbare informatie kan vergeleken worden.  Voor die gevallen is de beste censuur dan ook geen censuur, omdat er dan ook heel wat minder aandacht naartoe gaat.

Zo merkten de Chinezen hoe hun regering schrik leek te hebben voor de impact van sommige woorden uit de speech van de nieuwe Amerikaanse president.  Doordat fragmenten die hen niet aanstonden werden herschreven of geschrapt.  Zoals bijvoorbeeld ...

"Denk eraan dat eerdere generaties het hoofd boden aan fascisme en communisme. Niet alleen met raketten en tanks, maar ook met krachtige bondgenootschappen en duurzame overtuigingen."

"Aan degenen die zich aan de macht vastklampen door corruptie en bedrog en het monddood maken van dissidenten: weet dat u aan de verkeerde kant van de geschiedenis staat, maar dat wij u de hand zullen reiken als u bereid bent uw vuist los te maken."

Hetgeen bijzonder snel doorprikt geraakte.  China mag dan wel een grote firewall hebben die bepaalde sites en trefwoorden blokkeren, maar dat kan die informatie niet tegenhouden om zich een weg te banen.

Ook Google filtert , al is dat dan wel met een andere bedoeling .  Ze proberen namelijk op die manier zoveel mogelijk erotische en provocerende beelden te weren die anders je zoekresultaten komen vervuilen.  Een fenomeen dat je nog geen tien jaar geleden heel sterk en snel merkte bij je zoektochten.  Maar die Google in der loop der jaren achter de schermen is gaan filteren.

Zo goed zelfs dat je er zo goed als geen meer tegenkomt.  Ook op YouTube gebeurt dit , al is dat voor filmpjes heel wat vaker voor interpretatie vatbaar. Een mooi voorbeeld hiervan is het nummer "Moments feat. Suzi Q. Smith van Psy'Aviah" dat onlangs is weggehaald.


Maar censuur is niet per definitie slecht.  Zo zorgde de Amerikaanse censuur van geslaagde ontploffingen, door Japanse luchtballons met bommen eraan , ervoor dat deze tactiek vroegtijdig werd opgegeven.  Omdat het zo overkwam dat deze geen of weinig effect hadden.

Al is ook die vorm van oorlogsvoering ondertussen ook geëvolueerd.  Want we leven in tijden waarbij er heuse cyber wars of internet oorlogen  worden uitgevochten , zonder dat je er al te veel van merkt of leest.  De informatie hierover is dan ook afhankelijk van de betrokken partijen.  Die dit zelf niet zomaar aan het brede publiek kenbaar zullen maken.

Waardoor censuur op het internet in vele vormen voorkomt, gaande van enkele woorden tot een totale afwezigheid van informatie.  Maar waarbij het heel wat moeilijker tot onmogelijk is gaan worden om dit toe te passen op vrij verkrijgbare informatie die meerdere mensen uit verschillende fysieke locaties ontvangen en aanbieden via het internet.

Niet iedereen in de wereld kan even vlot en vrij het net afstruimen als wij dat gewoon zijn. China is daar het beste voorbeeld van. Sites en zoekresultaten van bepaalde trefwoorden worden er systematisch gescensureerd.

Iets dat je voor jezelf kan ervaren dankzij een, door de China Channel gemaakte, Firefox extensie.



Een mooie illustratie waarom je voor net neutraliteit en tegen opgelegde filters kan zijn. Maar ook een herinnering aan hoe snel je iets kwijt kan zijn, als je het niet voldoende koestert.

De Egyptische overheidscensor besliste onlangs om het boek "Inside Egypt: Land of the Pharaohs on the brink of a revolution" van John Bradley te verbieden.

Hoewel de regering er nog niets over heeft over gecommentarieerd mag men er wel vanuit gaan dat de in het boek geleverde kritiek er iets mee te maken zal hebben.

Zo wordt het bewind van president Mubarak als een „meedogenloze militaire dictatuur” omschreven.

Je kan het boek echter wel nog steeds on-line kopen, zoals bijvoorbeeld bij Amazon.  Je kan je dus wel afvragen of het toepassen van censuur in deze eeuw niet automatisch een averechts effect heeft?  Maar ook of je dat ook effectief kan doordrukken zonder de hele internet toegang hevig te censureren zoals dat in China gebruikelijk is?

Gevonden via NU en NRC