Wetenschappers hebben ontdekt dat een aantal soorten spinnen vissen vangt en opeet. Vaak zijn die heel wat groter dan zichzelf. Wat het traditionele beeld van hun exclusief insecten dieet doorprikt.

Volgens de studie zou dit vaak voorkomen bij soorten die nabij het water leven. Iets dat bij minstens 5 soorten in het wild werd vastgesteld en bij nog 3 meer in een laboratorium omgeving.


Je kan ze daarom vaak terugvinden in of rond het ondiep water van beekjes, vijvers of moerassen. Sommige kunnen zwemmen, duiken en op het wateroppervlak wandelen. Meestal zijn ze voorzien van neurotoxines en enzymen om de vaak groter en zwaarder zijnde vissen te doden en te verteren.

Vissen, zoals de netoogvissen en muskietvissen, zouden een occasionele prooi zijn en een belangrijk onderdeel van hun voeding vormen. Om ze te vangen verankert de spin zich meestal met haar achterste poten aan een steen of plant. De voorste poten rusten op het wateroppervlak in afwachting om toe te slaan.

Als ze de prooi eenmaal beet hebben slepen ze die naar een droge plaats. Om er opgegeten te worden. Een proces dat vaak uren kan duren. (via)

De zijden draden van spinnenwebben behoren tot de sterkste materialen in de natuur. Naast een vangnet voor prooien fungeert het ook als woonst.

Webtouwen die, volgens een wetenschappelijke studie, net als muzikale instrumenten gestemd blijken te worden. Elk touw heeft zijn eigen frequentie en pitch. Via sensoren in de poten komt de spin op die manier aan belangrijke informatie.

Om de tonen aan te passen maken ze de touwen soms losser of strakker. Hierdoor kunnen ze de locatie van een prooi of een potentiële partner gemakkelijker bepalen. Maar ze kunnen ook de draden bespelen om zo de locatie van een object, zoals een zich doorheen het web bewegend object of prooi, te bekomen.

In het "Museo Galileo" in het Italiaanse Florence kan je een voorbeeld bewonderen van wanneer kunst en wetenschap samen gaan. In de vorm van een multifunctioneel astronomisch compendium.

Dat in de 16de en 17de eeuw, in wat later bekend zou staan als Duitsland, gemaakt werd. Met het opzet om zoveel mogelijk instrumenten in de beschikbare ruimte te krijgen. Instrumenten als zonnemeters, astrolabium, diverse maan en zonne volvelles, een kompas, breedtegraad tafels, en een eeuwigdurende kalender.


Langs deze weg kon ondermeer het tijdstip waarop de zon aan de horizon verschijnt, de maanfases worden waargenomen, de positie van de zon en zijn beweging doorheen de hemel worden gevolgd.

Dat tot het type compendia behoort dat voornamelijk als statussymbool werd aangeschaft. Dit specifieke model behoorde in 1595 toe aan de groothertog Ferdinand I de' Medici. (via)