NASA heeft de bovenste oceaan stromingen, die aan het water oppervlakte, van over de hele wereld geanimeerd vanaf juni 2005 tot december 2007. Aan de hand van hulpmiddelen die voorzien zijn om de warmte en de koolstof hoeveelheden in het water in het oog te houden. (via NASAexplorer op YouTube)

In een nieuw filmpje, X-Class: A Guide to Solar Flares, geeft NASA een korte uitleg omtrent zonnevlammen. Hoe deze ontstaan, welke de gevolgen ze kan hebben, hoe ze gemeten, gedetecteerd en ingedeeld worden. Waarvan er hieronder en bij de beschrijving van het filmpje op hun YouTube kanaal een transcriptie staat. (via NASA met wikipedia)

Flares happen when the powerful magnetic fields in and around the sun reconnect. They're usually associated with active regions, often seen as sun spots, where the magnetic fields are strongest. Flares are classified according to their strength. The smallest ones are B-class, followed by C, M and X, the largest. Similar to the Richter scale for earthquakes, each letter represents a ten-fold increase in energy output. So an X is 10 times an M and 100 times a C. Within each letter class, there is a finer scale from 1 to 9. C-class flares are too weak to noticeably affect Earth. M-class flares can cause brief radio blackouts at the poles and minor radiation storms that might endanger astronauts. Although X is the last letter, there are flares more than 10 times the power of an X1, so X-class flares can go higher than 9. The most powerful flare on record was in 2003, during the last solar maximum. It was so powerful that it overloaded the sensors measuring it. They cut-out at X28. A powerful X-class flare like that can create long lasting radiation storms, which can harm satellites and even give airline passengers, flying near the poles, small radiation doses. X flares also have the potential to create global transmission problems and world-wide blackouts.

Op 28 maart werd er door de NASA Swift satelliet een ruimte ontploffing waargenomen. Het vreemde daaraan was dat deze een elftal dagen zichtbaar was. Waar dat doorgaans een dertigtal seconden is en zonder dat hier een afnemende en terug opflakkerende patroon in zat.

Mogelijk is dit dan ook een nieuw of vertrouwd fenomeen dat voor het eerst op deze manier werd waargenomen. Dat volgens sommigen het resultaat van een ster die stilaan doorheen een zwart gat zou worden getrokken zou kunnen zijn.